Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film 2002. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film 2002. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 14 lipca 2014

[79-81] Filmowy Flesz #10: "Bez tchu" (2012), "Zabijaka" (2011), "Wojna Harta" (2002), "Honor wojownika" (2010)

Witam Was wszystkich po krótkiej przerwie. Dziś wracam z kolejnym - - Filmowym Fleshem #10. W nim, jak zwykle, całkowity mix gatunków, ale i ocen. Będzie sportowa komedia, dramat wojenny, ale też thriller i western fantasy. Myślę, że każdy znajdzie dla siebie coś ciekawego, więc już nie przedłużam tylko zapraszam do lektury.

"Bez tchu / Breathless" (2012)

Podobnie jak ostatnim razem zacznę od filmu zdecydowanie najsłabszego z dzisiejszego zestawienia, czyli "Bez tchu". Jest to bardzo kameralna (występuje w nim tak naprawdę około pięcioro głównych bohaterów), mroczna, nie pozbawiona jednak czarnego humoru historia brutalnej przemocy. Lorna (Gina Gershon) jest typową, na wskroś przerysowaną, idealną amerykańską gospodynią domową z lat 70. (pamiętacie kawałek Beyonce Why Don't You Love Me? Lorna jest w takim typie tylko bardziej ubrana ;)) . Kiedy trzeba potrafi w ciągu 2 godzin wysprzątać dom na błysk i przyrządzić kolacje dla 5 osób, zdobywała również nagrody dla miss ogrodnictwa dwa lata z rzędu. Jej jedynym problemem jest mąż. Dale (Val Kilmer) nie jest miłym facetem, jednak miarka się przebrała kiedy Lorna dowiedziała się, że Dale obrabował bank i uciekł ze 100 tys. dolarów. Przykładna housewife zaprasza przyjaciółkę Tiny (Kelli Giddish), żeby się naradzić co z Dalem - obecnie nieprzytomnym po spotkaniu z patelnią - zrobić i jak dowiedzieć się gdzie jest kasa. To dopiero początek tej pełnej absurdów i nieoczekiwanych zwrotów akcji opowieści, w której kolejne komplikacje pojawią się już niebawem, w postaci szeryfa Cooley (Ray Liotta) pukającego do drzwi. Historyjka może wydawać się zabawna i potencjalnie interesująca, jednak nie dajcie się zwieść pozorom. Jest dziwna i do tego obleśna. Takiego nagromadzenia sikającej wszędzie krwi i walających się po domu fragmentów ludzkiego ciała nie powstydził by się nawet sam Quentin Tarantino, jednak w przeciwieństwie do jego obrazów, ten bardziej zniechęca niż hipnotyzuje i zachwyca. Już sama czołówka, w której ukazane zostały przyziemne czynności takie, jak malowanie paznokci oraz przygotowywanie śniadania i późniejsza jego konsumpcja w karykaturalnym zbliżeniu, wzbudziła ze mnie mdłości, a to był dopiero początek. Jedyne co ten film ratuje, choć bardzo nieznacznie, bo ciężko zatrzeć obraz obrzydliwości, to dość zmyślna intryga, która, gdyby nie wykonanie, mogłaby stać się solidnym fundamentem jakiegoś ciekawego filmu. Tak się niestety nie dzieje i film pozostaje bardzo mierny, choć po dokładnym przemyśleniu całości dokładam jedno oczko do początkowej oceny.

Tiny i Dale

Ocena 3/10

"Zabijaka / Goon" (2011)

Tym razem zmieniamy o 180 stopni gatunek i wydźwięk filmu, aby przenieść się do historii bazującej na autentycznych wydarzeniach z życia  hokejowego zabijaki. Głównym bohaterem filmu jest Doug "Maczuga" Glatt (Seann William Scott), syn szanowanej żydowskiej rodziny. Jego brat jest lekarzem i co prawda gejem, ale to Doug jest zakałą rodziny. Jak sam twierdzi jest kretynem - wykonuje pracę wykidajły w barze - i nie potrafi naprawdę nic... no może nie do końca. Cytując klasyka, Doug "w ryj dać może dać" i jest w tym naprawdę dobry. Tak dobry, że będąc pewnego dnia na meczu powala kilkoma ciosami jednego z zawodników, który wydostał się ze strefy kar i zaatakował widownie, przy okazji rozbijając mu gołą pięścią kask. Nie uszło to uwadze trenera drużyny przeciwnej, który postanowił zrobić z Douga lodowiskowego "zabijakę". Nie przeszkadza w tym nawet fakt, że "Maczuga" nie potrafi jeździć na łyżwach, tego można się nauczyć - walenie po mordzie jest natomiast darem od Boga, który posiadają tylko nieliczni. Zupełnie przeciwnie do tego co przed chwilą przeczytaliście mogę Wam szczerze powiedzieć, że jest to urocza komedia o bardzo ograniczonym chłopaku, który wreszcie znalazł swoje miejsce w życiu i choć jasno widzimy, że często jest wykorzystywany i niedoceniany, to jego oddanie "misji" przynosi mu po pewnym czasie szacunek reszty drużyny. Dodatkowe emocje zaczynają się także wtedy, kiedy poznaje dziewczynę, w której się zakochuje. Film niesie ze sobą pozytywne emocje i nawet mimo tego, iż w obsadzie znalazła się Alison Pill, aktorka, której urody i talentu szczerze nienawidzę, to jednak da się go bez problemu obejrzeć i czerpać z tego umiarkowaną przyjemność.

Doug tuż przed najważniejszym meczem w jego karierze

Ocena 6/10

"Wojna Harta /  Hart's War" (2002)

Tym razem przyszła kolej na trochę odgrzewki, ponieważ kiedy tylko spojrzymy na datę tej produkcji, jedyne co nam pozostaje, to zdmuchnąć z niej kurz. Ale zawsze chciałem obejrzeć ten film i dopiero w tę sobotę się to udało. Jednak po seansie czuję pewien niedosyt. Film ten okazał się dość zręcznie stworzoną, ale jednak mozaiką kilku wcześniejszych schematów. Nie wiem jak Wy, ale ja odalazłem tam wiele z "Ludzi honoru", "Wielkiej ucieczki" i "Mostu na rzece Kwai". Młody sztabowiec, porucznik Thomas W. Hart (Colin Farrell) przez zupełny przypadek trafia do niemieckiego obozu jenieckiego. Tam stary wiarus, pułkownik William A. McNamara (Bruce Willis) zagina na niego parol już od samego początku, umieszczając go w baraku wraz z szeregowcami zamiast w oficerskim. I już mogłoby się wydawać, że starcie między nimi będzie osią fabuły, ponieważ McNamary ma wobec Harta podejrzenia, które wynikały ze zbyt krótkich przesłuchań, a co za tym idzie potencjalnej zdrady, przed odesłaniem do obozu. Jednak wcale tak się nie dzieje, ponieważ kilka dni później do obozu trafiają dwaj czarnoskórzy oficerowie lotnictwa, który lądują w baraku Harta (znów zniewaga jednego oficera wobec innych). W wyniku kilku prowokacji dochodzi do śmierci jednego z czarnoskórych poruczników, drugi - Lincoln A Scott (Terrence Howard) - zostaje oskarżony o zamordowanie żołnierza odpowiedzialnego za śmierć jego kolegi i dzięki wstawiennictwu pułkownika nie jest rozstrzelany na miejscu lecz sądzony w prowizorycznym procesie polowym. I już by się mogło wydawać, że to właśnie owy proces będzie najważniejszy, jednak znów zostajemy wystrychnięci na dudka, ponieważ finał będzie dotyczył zupełnie czegoś innego. Tak mniej więcej prezentuje się zarys fabuły "Wojny Harta", która tak naprawdę mnie nie oczarowała. Gra aktorska nie była jakoś super rewelacyjna, choć aktorzy grali poprawnie. Fabuła też mnie nie wciągnęła na tyle żebym siedział i nie mógł oderwać wzroku od ekranu. Nie powaliło mnie również przesłanie tego filmu, mówiące o żołnierskim honorze i oddaniu idei. I choć film korzystał z rewelacyjnych wzorów, bo każdy z wymienionych wyżej filmów sam w sobie jest arcydziełem, to już połączenie ich wszystkich w jedno i zaprezentowane jako "Hart's War" wypadło bardzo przeciętnie. Ot, znośny dramat, lecz bez fajerwerków. 

Thomas W. Hart w roli obrońcy oskarżonego

Ocena 6/10

"Honor wojownika / The Warrior's Way" (2010)
Na zakończenie film, którego bajkowość i przedziwna stylistyka zupełnie mnie oczarowały. Mamy w nim opowiedzianą historię mistrza miecza Yang (Dong-gun Jang), który po zabiciu ostatniego przeciwnika staje przed koniecznością uśmiercenia jeszcze maleńkiej księżniczki, ostatniej z rodu wrogiego klanu. Jednak tego kroku nie potrafi podjąć, co czyni go zdrajcą i zmusza do ucieczki. Postanawia on od teraz za wszelką cenę bronić małej przez klanem Smutnych Fletów (tak, wiem, brzmi to co najmniej absurdalnie, ale wyjaśnienie tej nazwy w filmie jest zadowalające). W tym celu wyjeżdża do USA, gdzie w jednym z miasteczek pralnie prowadzi jego stary przyjaciel. Po przyjeździe dowiaduje się jednak, że przyjaciela już nie ma wśród żywych, a miasteczko jest zabitą dechami dziurą. Yang postanawia wszak w nim pozostać i nauczyć się zwyczajnego życia w tym zapomnianym przez Boga miejscu. Możemy się tylko domyślać, że jednym z przyczynków do osiedlenia się była rudowłosa Lynne (Kate Bosworth). Niestey początkowa sielanka dość szybko zmienia się w piekło na skutek terrorystycznych najazdów na miasteczko Pułkownika (Danny Huston) i jego Piekielnych Jeźdźców. Film ten jest zarazem baśniowy i oniryczny, jak i bardzo skąpy pod względem środków wyrazu. Jedyne z czym mi się kojarzy, co miało podobny klimat cichej tajemnicy i nieustannego niepokoju, to "Rango", taka dziwna bajka co to nie wiadomo jak ją ugryźć. Jest tutaj spokój, melancholia, ale także wybuchy, strzały, pojedynki na miecze i litry krwi. Znów nasuwa mi się porównanie z Tarantino i odrobinę z klimatem "Drive". Wszystkie składowe filmu razem robią naprawdę dobre wrażenie, a zaprzeczające schematowi zakończenie, na pewno na dłużej pozostawia w nas refleksy tej historii. Polecam!


Ocena 7/10

piątek, 13 września 2013

[43] Film: "So close / Zabójcze trio" - Corey Yuen (2002)

Wczoraj miałem przyjemność, bo chyba tak można powiedzieć, obejrzeć bardzo dziwny film. Jego dziwność polegała na moich bardzo mieszanych uczuciach po jego zakończeniu. Z jednej strony chciałem mu dać 4, ale z drugiej wahałem się czy nie ocenić go nawet na 8. Skąd ta rozbieżność? Zapraszam na recenzję. 

Starsza siostra w akcji

Czym się charakteryzuje dziwność tego filmu? Na filmwebie funkcjonuje jako film akcji. Jednak jest w nim ukrytych tak wiele gatunków, że ciężko się przygotować na to co zostanie nam zaserwowane. Mamy tutaj i bardzo ckliwy melodramat, i  elementy komediowe, mamy namiastkę kryminału i wreszcie całkiem niezłe mordobicie w iście azjatyckim stylu. Co rozumiem przez azjatycki styl? Weźcie "Przyczajonego tygrysa..." i przenieście go do czasów nam współczesnych. Kung-Fu w najczystszej postacie. Z całym tym lataniem i ekwilibrystycznymi ewolucjami. Plus broń palna i olśniewające japońskie katany. A jak dopowiem, że w rolach głównych wystąpiły trzy piękne Azjatki to myślę, że większość panów czytających ten post już zaczyna przeszukiwać internet ;)

Młodsza siostrzyczka na razie przyczajona...


A kim są te aktorki? Jedna z nich znana jest głównie tylko z filmów pochodzących z Chin i szeroko pojętej Azji - to Karen Mok, którą możecie kojarzyć z "80 dni dookoła świata" lub też "Shaolin soccer". Kolejna, może odrobinę bardziej znana i niemniej urocza, to Wei Zhao, która zagrała główną rolę w "Mulanie" z 2009 roku a także występowała w "Trzech królestwach", "14 ostrzach" i "Shaolin soccer". Jak widać, także raczej kino azjatyckie. Ostatnią i najbardziej rozpoznawalną jest Qi Shu, która tuż po sukcesie "Zabójczego tria" zagrała w "Transporterze" i dodatkowo można ją było jeszcze obejrzeć w "Zakochanym Nowym Jorku". Miała też okazję towarzyszyć Jackiemu Chanowi we "Wspaniałym", ale reszta jej dorobku, to także Azja i to taka raczej mniej znana w naszym kraju. 

..później już nie

Co do fabuły tego gatunkowego kolażu, to jest ona dość prosta. Mamy do czynienia z dwiema siostrami, z których starsza jest płatną zabójczynią a młodsza bardzo chce dorównać swojej siostrze, a w między czasie przyjmuje zlecenia i za pomocą super programu, stworzonego przez ich ojca, pozwalającego za pomocą satelity kontrolować wszystkie kamery na świecie, pomaga jej z biura w wykonywaniu zadań. Wspomniałem o programie, bo jest on tutaj dość istotny. To z jego powodu zabici zostali rodzice naszych bohaterek. Przestępcy bardzo chcieli wejść w jego  posiadanie  przed policją, której to senior chciał go sprezentować. No cóż, tak to bywa. Jednak dziewczynki przeżyły, dorosły, zdobyły ciekawe umiejętności i postanowiły zemścić się na zabójcach. Po wyeliminowaniu kolejnego z listy złoczyńcy w życiu Lynn - starszej siostry (Qi Shu) pojawia się jej wielka miłość z przeszłości. I teraz wchodzimy w wątek melodramatu. W między czasie w policji pojawia się nowa pani kryminolog - Hong Yat Hong (Karen Mok) - wraz ze swoim ciamajdowatym asystentem Yenem (Seung-heon Song). Jak możemy się spodziewać, Hong jako jedyna potrafi wytropić siostry i w pewnym momencie kiedy Sue (Wei Zhao) postanawia wziąć zabójcze sprawy w swoje ręce, cała czwórka się wreszcie spotyka. Więcej zdradzić nie mogę, bo popsuję zabawę z oglądania tym, który zdecydują się na seans. 

Piękny chiński Alvaro

Teraz przejdę do wad tego obrazu. Dziwnie się czułem kiedy tuż po całkiem mocnym, choć odrobinę nierealistycznym, mordobiciu twórcy przeszli do bardzo landrynkowego wątku miłosnego, a później z miejsca do komedii i znów do filmu akcji. To troszkę wybijało mnie z rytmu oglądania i psuło klimat. Drugi mankament to kilka luk w scenariuszu i troszkę pokręcona fabuła. Dużo niedomkniętych wątków i niedomówień. I to by chyba było na tyle. No może poza jeszcze jednym rozwiązaniem fabularnym, którego nie zdradzę, a który mnie zdenerwował. 

Troszkę ekwilibrystyki w windzie

Zaletami filmu są na pewno wyginające się na ekranie piękne Azjatki :D a także naprawdę fajne sceny walki, szczególnie ta na parkingu podziemnym i ostatnia sekwencja w wieżowcu, kiedy to dochodzi do walki na miecze. Kilka komicznych sytuacji także dobrze zrobiło temu filmowi. To na pewno. 

I nie tylko w windzie

Podsumowując, film był i dobry i odrobinę infantylnie naiwny. Stąd moje mieszane uczucia co do oceny. Jednak myślę, że najsprawiedliwiej będzie jeśli wystawię po prostu ocenę 6/10, bo w ogólnym rozrachunku był to jednak kawałek dobrego rozrywkowego kina. 

Co by tu dziś obejrzeć...?

sobota, 24 sierpnia 2013

[37-40] Filmowy Flesz #4: "Czas zapłaty / Welcome to the Punch" (2013); "12 gniewnych ludzi / 12 Angry Men" (1957); "Bad Company" (2002); "Hazardziści z teksasu / A Big Hand for the Little Lady" (1966)

Witam Was po krótkiej przerwie. Ostatnio pozwoliłem sobie na odrobinę odtwórczy post, w którym nie wysilałem się twórczo, a jedynie podsumowałem moje dotychczasowe osiągnięcie, czyli 100 opublikowanych postów. Ale było minęło, trzeba się wziąć do roboty i wreszcie opublikować coś sensownego;)

Z racji tego, że obejrzałem w ostatnim czasie kilka filmów, a niektóre z nich po raz kolejny, to zaprezentuje je w kolejnym odcinku Filmowego flasha.

Jak zwykle, kolejność od najlepszego do najgorszego filmu.

"Dwunastu gniewnych ludzi / 12 Angry Men" (1975)

Jest to jeden z najlepszych filmów jakie kiedykolwiek oglądałem. A na pewno najlepszy dziejący się w jednym pomieszczeniu. Za każdym razem kiedy do niego wracam robi na mnie podobne wrażenie i zawsze odkrywam coś nowego. Tutaj akcja generowana jest poprzez niesamowicie dobrze napisane dialogi i świetny scenariusz, bo przecież nie ma strzałów, pościgów, ani nawet jakiegoś banalnego wątku miłosnego, który mógłby ja urozmaicić. Mamy jedynie 12 spoconych facetów, którzy muszą podjąć decyzję, czy skazać, w niby oczywistym procesie, młodego chłopaka na karę śmierci na krześle elektrycznym za rzekome zabicie ojca, czy go puścić wolno. Wszystkie dowody wskazują przeciwko niemu i prawie cała ława przysięgłych podjęła już decyzję. No właśnie, prawie cała. A prawodawstwo amerykańskie wymaga tego, aby ławnicy byli jednomyślni. Wśród ławników znalazł się jednak samotny sprawiedliwy - Henry Fonda - który nie wierzy w jego winę, a może po prostu nie chce zbyt pochopnie wydać na śmierć młodego chłopaka. Teraz całe jego zadanie w  ponad 1.5 godzinnym filmie Sydneya Lumeta, polega na tym aby przekonać albo samego siebie, że chłopak jest winny, albo pozostałych mężczyzn, że jednak nie zasługuje na to aby zostać skazanym na śmierć. Atutami filmu jest na pewno świetne aktorstwo (szczególnie wymienionego wyżej H. Fondy, którego ogólnie nie lubię, ale tutaj robi ogromne wrażenie), które jest konieczne żeby zaciekawić widza w obrazie niewykraczającym poza jedno pomieszczenie i świetnie "skrojona" fabuła. Zachęcam!

Ocena 10/10

"Hazardziści z Teksasu / A Big Hand for the Little Lady" (1966)

Film ten obejrzałem z rekomendacji Mariusza w jednym z komentarzy do posta Motywy filmowe #2 - Poker. Z racji tego, że pokera lubię, a nie pogardzę też ciekawym westernem, to postanowiłem, że jak tylko uda mi się znaleźć gdzieś ten film - z przyjemnością się z nim zapoznam. Tak też się stało jakichś kilka dni temu. Film okazał się ciekawy, jednak nie w 100% spełnił moje oczekiwania. Po pierwsze znów nie był o pokerze (podobnie jak inny film z tego okresu - "Poker / 5 Card Stud") tylko o wszystkim co dzieje się z ludźmi i wokół ludzi, którzy w niego grają. A po drugie, bardzo rozczarowałem się rolą Joanne Woodward, a i sam Henry Fonda (to już drugi film z nim w tym zestawieniu) nie był powalający Jednak aktorzy drugoplanowi byli całkiem nieźli, więc nie było tak najgorzej. Film opowiada historię grupy mężczyzn, którzy porzucają wszystkie zajęcia, aby raz w roku zagrać w pewnym zapadłym miasteczku w pokera na naprawdę duże stawki. W tym samym momencie, całkiem przypadkiem w mieście pojawia się bardzo świętoszkowata żona z synem i mężem pantoflarzem - tutaj para Woodward / Fonda. Po chwili okazuje się, że Fonda jest byłym nałogowym hazardzistą, który jakiś czas temu, dla żony i dobra rodziny, porzucił ten zdradziecki nałóg, jednak kiedy dowiaduje się o grze nie może się powstrzymać żeby najpierw na nią nie popatrzeć, a później po prostu nie zagrać. Punktem kulminacyjnym filmu jest moment, w którym Fonda dostaje zawału serca i grę, w której puli jest dość pokaźna suma, musi kontynuować żona nie mająca pojęcia o tym co to jest poker. Dodatkową trudnością jest to, że aby dalej grać musi zorganizować gotówkę na zakład, ponieważ została przebita. Jak to się wszystko kończy trzeba zobaczyć samemu. Film nie jest najgorszy, ale nie powala, a zakończenia wnikliwy widz może się domyślić już jakieś 30 minut przed zakończeniem filmu. 

Ocena 6/10

"Czas zapłaty / Welcome to the Punch"(2013)

Trailer filmu zobaczyłem kilka dni temu w jednym z programów motoryzacyjnych "Top Gear", który gościł Jamesa McAvoya. Sam zwiastun wydał się ciekawy, więc postanowiłem poszukać filmu w Internecie. Z ciekawości zajrzałem jeszcze na filmweb, aby zobaczyć jak tam go widzowie oceniają. Hmm...po tej wizycie nie byłem już tak zdeterminowany, aby go obejrzeć (6.2), jednak postanowiłem, że co mi tam, i tak nie miałem nic lepszego do roboty. No i jednak nie. Kolejny słaby film o zemście policjanta na super wszechmocnym złodzieju. Ale najpierw napiszę o co chodzi. Mamy detektywa Lewinskiego (McAvoy), który jest na tropie arcyzłodzieja Sterwooda (Mark Strong). W pewnym momencie jest już bardzo blisko, jednak brytyjskim policjantom (przynajmniej w tym filmie, bo nie wiem jak jest naprawdę) nie wolno nosić broni palnej, więc nie może go po prostu zastrzelić. Mimo tego, że Lewinski dogania Sternwooda, i po walce wręcz, w której dostaje bęcki, tamten zamiast go zabić strzela mu jedynie w okolice kolana (bandytów oczywiście zakaz noszenia broni nie obowiązuje). Kilka lat później akcja zapętla się w taki sposób, że Lewinsky i Sternwood znów stają naprzeciwko siebie. Dużo napaćkane jest jeszcze wewnątrz fabuły (machlojki polityczne i inne, które mają ją urozmaicić). Jednak film jest bardzo przeciętny. Kolejna zmarnowana szansa na ciekawy film akcji.

Ocena 5/10

"Bad Company" (2002)

Ostatnio jakimś fartem udało mi się darować do pełnej listy kanałów w ofercie Vectry, więc skorzystałem z dobrodziejstw stacji kodowanych takich jak HBO i Canal+, aby nadrobić parę zaległości. Takim oto sposobem trafiłem na, już odrobinę wiekowy, film z Chrisem Rockiem i Anthonym Hopkinsem w rolach głównych, który nosi jakże adekwatny tytuł "Bad Company". Jednak po zakończonym seansie dochodzę do wniosku, że większe rozpisywanie się na jego temat nie jest konieczne, bo jest to kolejny gniot z bardzo schematyczną fabułą. Mamy do czynienia z agentem CIA (Rock), który w jednej z akcji zostaje zastrzelony. Okazuje się jednak, że ma on brata bliźniaka, z którym był rozdzielony w niemowlęctwie, a akcja jest na tyle ważna, że szefostwo (w tym Hopkins) dochodzi do wniosku, że warto spróbować namówić go na współpracę. No i tak to mniej więcej wygląda. Całej reszty można się domyślić. Dużo głupich żartów w stylu Rocka (którego nie lubię, więc może stąd ta niska ocena) i absurdalnych zbiegów okoliczności wynikających z przyjęcie tożsamości innego człowieka, która  koliduje z naszą własną. Wszystko to jednak razem ani nie powala oryginalnością, ani nie rozśmiesza jakoś nad wyraz. Aż dziwne, że Hopkins (którego też zresztą średnio lubię) zagrał w takim szajsie. Jak dla mnie szkoda czasu, ale jeśli ktoś lubi tego typu klimaty, to na pewno będzie usatysfakcjonowany.

Ocena 4/10

Ten przegląd filmowy zakończył się średnio zadowalająco, ale nie było tak najgorzej.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...