Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Paul Newman. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Paul Newman. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 9 kwietnia 2015

[107-110] Filmowy Flesz #16: "Wspólna pasja: FIFA" (2014), "Redline" (2007), "Port lotniczy" (1970), "Płonący wiezowiec" (1974)

Tak jak obiecałem, dziś kolejna odsłona filmowego Flesza, a w niej, jak to zwykle bywa gatunkowy misz-masz, czyli dla każdego coś miłego. Od filmów na poły historyczno-biograficznych, przez kino katastroficzne na filmach akcji kończąc. Zapraszam!

"Wspólna pasja: FIFA / United Passion"
Film z zaskakująco dobra obsadą, który jest nudny jak flaki z olejem. Mamy tutaj do czynienia z blisko wiekiem działalności Fedejasją Internaszjonal Futbol Asosijejszan, czyli tzw. FIFA wciśniętym w niespełna dwugodzinny film. Jak dla mnie to przypominało bardzo okrojony bryk z lektury szkolnej, jedynie zaznaczający, że doszło do niektórych wydarzeń, a znaczną ich część zupełnie pomijając. Co z tego wychodzi? Niby powinno być dynamicznie i ciekawie, no bo przecież trzeba zmieścić tak wiele treści w tak niewielkim czasie, jednak jest zupełnie odwrotnie. Zupełnie mnie nie interesowało to co działo się na ekranie, gdyż były to nietrzymające się kupy wyrywki z historii działalności tej organizacji. Zastanawiający jest dla mnie tylko fakt wystąpienia w niej aktorów o światowej renomie jak Gérard Depardieu (w roli Julesa Rimeta), Tim Roth (jako Sepp Blatter) czy nawet Sam Neil (wcielający się w Joao'a Havelange'a). Jedynie dla wytrwałych.



Moja ocena 3/10

"Linia ryzyka / Redline" 
W oczekiwaniu na premierę "F&F 7" oglądam poprzednie części, ale także wszystko co klimatem i treścią może być bliskie tej znakomitej serii. Takim oto sposobem trafiłem na film "Redline", który swoją premierę miał w roku 2007. Przy budżecie 26 mln $ zarobił jedynie nieco ponad 8 mln $. To wystarczy, czy mam pisać dalej?;> Ok, napiszę. Można by rzec, że jest to film na poły fanowski - jego producentem i dystrybutorem na rynku amerykańskim był Daniel Sadek, facet, który zbił majątek na nieruchomościach, a prywatnie jest wielkim fanem samochodów. I to widać już na pierwszy rzut oka. Mamy w tym filmie bowiem pomieszanie i poplątanie okrutne. Do tego stopnia, że nie wiemy kto jest głównym bohaterem i jaki jest jego cel, a co za tym idzie o co tak naprawdę w tym wszystkim chodzi. Czyli ktoś miał kasę, i mimo, że nie miał pomysłu, to bardzo chciał zrobić film o samochodach. Jest dziewczyna co śpiewa, naprawia auta i umie nimi jeździć bo tata był kierowcą. Jest chłopak, który trochę jeździ i trochę szpanuje. Jest jego brat, który właśnie wrócił z Iraku i tak naprawdę chyba tylko w-ryj-dać-umie-dać. Jest ich wujek, który szasta forsą i prowadzi jakieś interesy ze złymi ludźmi i zakłada się o dużą kasę w wyścigach samochodowych. Jest producent muzyczny, który niby ma kasę, ale mniej niż "wujek" a chciałby więcej dlatego tez obstawia wyścigi. Jest producent filmowy, który ma kasy najwięcej i jak mu się psuje szyba w Enzo, to kupuje drug... ie Enzo (tylko dla jasności napisze, że nowe kosztuje 1.2 mln $). No i tak to moi Drodzy wygląda. Nikt nic nie wie, ale jest absurdalnie (raczej niedorzecznie) szybko i niesamowicie (raczej ordynarnie) pięknie. Wszystko jest posunięte do granic absurdu, zero subtelności ani wyczucia. Zdecydowanie odradzam, Lepiej poczekać na premierę "Furious 7" (lub poszukać w necie kinówek, już jakieś są z napisami) lub jeszcze raz F&Fa starego obejrzeć albo NFSa.


Moja ocena 2/10

"Port lotniczy / Airport"
Jakoś tak mnie w święta naszło, żeby sobie katastroficzne filmy pooglądać, ale nie te nowe, bo one jakoś mnie męczą, ale takie starsza, które mają swój specyficzny klimat. Miałem plan na trzy, udało mi się znaleźć i obejrzeć jedynie dwa, choć to i tak całkiem niezły wynik zważywszy na ich czas trwania (2h to minimum, a czasem nawet 3h). Jednym z nich był właśnie "Port lotniczy" z 1970 roku w ciekawej obsadzie (Burt Lancaster, Dean Martin, George Kennedy, Jacqueline Bisset, Jean Seberg). Sama fabuła była mało katastroficzna i tak naprawdę ani razu nie załapała mnie trwoga o losy bohaterów, ale oglądało się go całkiem przyjemnie, gdyż w charakterystyczny dla obrazów z tamtego okresu sposób pokazywał życie prywatne bohaterów wplecione w główną intrygę. Mamy problemy z żoną szefa lotniska (Lancaster), która wypomina mu, że praca jest ważniejsza od niej. Mamy kapitana (Martin), którego kochanka zachodzi w ciążę. Jest również specjalista od rzeczy niemożliwych (Kennedy), który musi zostawić ukochaną i biec na ratunek bo w Północnej Ameryce pada śnieg. Mamy staruszkę (Maureen Stapleton), która uwielbia latać samolotami na gapę. I wreszcie biednego faceta (Van Heflin), który jest nieudacznikiem i w akcie desperacji postanawia doprowadzić do katastrofy lotniczej wykupując uprzednio polisę na znaczą kwotę, którą przesyła swojej równie biednej i umęczonej życiem żonie. Podejrzewam, że nie każdemu się spodoba, bo takie filmy trącą już trochę myszką i efekty specjalne oraz niektóre rozwiązania fabularne mogą nas męczyć albo śmieszyć, to jednak jest to dość przyjemnie oglądadło. 


Moja ocena 6/10

"Płonący wieżowiec / The Towering Inferno"
Tym razem było znacznie lepiej. Film zdecydowanie bardziej trzymał w napięciu niż "Port lotniczy". Było tutaj również o wiele więcej - jak na tamte czasy genialnych - efektów specjalnych. No i znacznie lepsza była również obsada. Steve McQueen, Paul Newman, William Holden, Faye Dunaway, Fred Astaire, Richard Chamberlain zrobili naprawdę świetną robotę. No może poza wyjątkiem tego ostatniego, który jakoś słabo mnie przekonuje do swoich kreacji. I choć podobnie jak w powyższym filmie tak i w tym po pond 40 latach od premiery na niektóre rozwiązania techniczne, czy też fabularne będziemy patrzeć z drwiącym uśmieszkiem, to jednak trzeba przyznać, że film ten nie bez przyczyny jest zaliczany do kanonu kina katastroficznego. Mamy tutaj solidne wprowadzenie pokazujące nam wszystkich najważniejszych bohaterów - czyli nić naszej sympatii zostaje nawiązana, nie są to już zupełnie anonimowi ludzie, których potencjalna śmierć nas nie obejdzie. Mamy również bardzo powolne rozprzestrzenianie się żywiołu, który cały czas wydaje się do opanowania, czyli jesteśmy trzymani w w napięciu, które stopniowo narasta. Mamy heroicznego i stanowczego strażaka (McQueen) oraz dzielnego architekta, który projektował budynek a teraz pomaga okiełznać w nim pożar (Newman). Są też bohaterowie negatywni i tacy stojący po środku, czyli zięć właściciela budynku, który zmienił jakość materiałów, co w konsekwencji doprowadziło do tragedii (Chamberlain) oraz wspomniany właściciel, który w ramach oszczędności przystał na te zmiany, jednak pod koniec wykazał się odwagą i próbował odkupić swoje winy (Holden). "Płonący wieżowiec" to mimo upływu lat wciąż naprawdę dobry film z trzymającą w napięciu akcją i świetnym aktorstwem będący dziełem kanonicznym dla wielu późniejszych twórców kina tego gatunku. Polecam.


Moja ocena 7/10


środa, 7 maja 2014

[63-66] Filmowy Flesz #6: "Naiwniak/Nobody's Fool" (1994); "AmbaSSada" (2013); "Ratując pana Banksa/Saving Mr. Banks" (2013); "Hobbitt: Pustkowie Smauga/Hobbit: The Desolation of Smaug" (2013)

W ostatni majowy weekend, z racji tego, że pogoda dopisała tyko częściowo, miałem sporo czasu na oglądanie filmów. Nadrobiłem kilka zaległości w wielkich tytułach sprzed kilku miesięcy, ale też udało mi się obejrzeć filmy starsze. Dziś kolej na następne cztery krótkie recenzje, czyli 6 odcinek Filmowego Flesha. Zapraszam!

"Naiwniak / Nobody's Fool" (1994)

Pierwszym i niezaprzeczalnie najlepszym filmem z dzisiaj omawianych jest na pewno "Naiwniak". Jedna z późniejszych kreacji, zawsze genialnego Paula Newmana. W 1995 roku Newman był za nią nominowany do Oscara za rolę pierwszoplanową, oraz do pięciu innych nagród, przy czym udało mu się zdobyć Srebrnego Niedźwiedzia na Berlinale. Wydaje mi się, że ten zachwyt nad jego kreacją nie jest bezpodstawny. Sully Sullivan, w którego wciela się Paul Newman jest tak naprawdę postacią ciągnącą film, utrzymującą uwagę widzów i skupiającą całą sympatię publiczności. I choć w tym dość kameralnym i bezfajerwerkowym filmie Roberta Bentona (reżyseria i scenariusz) praktycznie nic się nie dzieje, to jednak jest on niezaprzeczalnie urokliwy i optymistyczny. Ot, zwykła mała mieścina, przeciętni ludzie ze swoimi problemami i słabostkami, senne, nudne ulice i ta małomiasteczkowa znajomość wszystkich ze wszystkimi. Na tym tle postać Sullivana, podstarzałego nieudacznika, faceta z rozbitą rodziną, brakiem kasy i własnego konta. Gdyby nie sposób w jaki została ona wykreowana i zagrana, to pewnie nawet nie zwróciłaby naszej uwagi, jednak jest w niej coś ujmującego. Pod pokładami złośliwości i zgryzot kryje się ciepły i dobry człowiek, który kiedyś popełnił na swojej drodze błędy i teraz musi żyć z ich konsekwencjami. Dodatkowym atutem filmu są także postaci drugoplanowe, w których możemy zobaczyć m.in. Bruce'a Willisa grającego szefa Sully'ego, Carla Roebucka, drobnego oszusta i niewiernego męża, a także Melanie Griffith wcielającą się w rolę zdradzanej żony Tony Roebuck, kobiety dojrzałej i pięknej jednak nieszczęśliwej i niedocenianej, bardzo ochoczo zarazem adorowanej przez naszego podstarzałego rozwodnika Sully'ego. W tle pojawiają się jeszcze sprawy takie jak próba ułożenia swoich stosunków z synem (w tej Dylan Walsh), odkrycie uroków ojcostwa przeniesionych na wnuka, przyjaźń, zazdrość i drobny konflikt z prawem (w roli policjanta młody Philip Seymour Hoffman). Film, choć na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że nudny, to jednak absorbuje naszą uwagę dobrze opowiedzianą historią (nominacja do Oscara za scenariusz), ciekawymi postaciami i solidną grą aktorską, w której oczywiście na największe brawa zasługuje Paul Newman. Zdecydowanie polecam.

Ocena gatunkowa 8/10
Ocena ogólna 7/10

"AmbaSSada" (2013)

Widząc jakiś czas temu w kinie zwiastun najnowszego filmu Juliusza Machulskiego pomyślałem sobie: "OMG! Jaki gniot :/". Trwałem w tym przeświadczeniu dość długo. Dokładnie do momentu, kiedy kilka dni temu wreszcie postanowiłem ten film obejrzeć. Tak po prostu. Z nudów. Bez żadnych większych oczekiwań, a raczej z przeświadczeniem, że będzie to chała jakich mało. Film jednak okazał się świetnie skonstruowaną, minimalistyczną pod względem formy (kilka pomieszczeń i 2-3 "plenery") komedią absurdów. Genialny pomysł z osadzeniem akcji w byłej ambasadzie Niemieckiej w Warszawie, zbombardowanej przez niemieckie lotnictwo, w której każda przejażdżka windą na inne niż 4 piętro przenosi nas w czasie do starej Warszawy tuż sprzed wybuchu wojny. Dodatkowo szpiedzy, utajniona wizyta Hitlera, niezapowiedziany nalot i przypadkowa śmierć sobowtóra Fuhrera na schodach Reichstagu sprawiają, że jest to typowa historia co by było gdyby, kończąca się ciekawym obrazem niedoszłej rzeczywistości. Ja wiem, że większość z Was oceni ten film na jakieś 4-5/10 i może nawet będziecie mieli słuszność, ale mnie ten film naprawdę się podobał. Wszystko mi zagrało. Ta sztuczność postaci, czasami przypominająca bardziej występ teatralny niż grę w filmie (najbardziej widoczne u dwojga głównych bohaterów: Melani - Magdalena Grąziowska i Przemka/Antona - Bartosz Porczyk). Ta karykaturalność i przerysowanie bohaterów (żałośnie nieporadny Hitler w roli Więckiewicza był naprawdę śmieszny). Ten kontrast między teraźniejszością i przeszłością. Nawet te absurdalne podróże w czasie i porwanie Fuhrera. Moja dobra recepcja tego obrazu mogła jednak także być wynikiem majówkowego nastawienia do świata. Nie wiem. Być może, aby się utwierdzić w tym przekonaniu, obejrzę sobie "AmbaSSadę" już w pełni władz umysłowych, ale póki co jestem na TAK!

Ocena gatunkowa: 8/10
Ocena ogólna: 6/10

"Ratując pana Banksa / Saving Mr. Banks" (2013)

Trzecim z dziś opisywanych filmów będzie "Ratując pana Banksa", czyli najnowszy obraz z wielkim Tomem Hanksem i troszkę zapomnianą już Emmą Thompson w rolach głównych. Ten biograficzny komediodramat jest bardzo zgrabną i miejscami wzruszającą opowieścią przede wszystkim o historii i genezie powstania jednej z niezapomnianych literackich, a za sprawą właśnie Walta Disneya także filmowych, postaci jaką była Mary Poppins. A także o wieloletniej negocjacji filmowego magnata ze skromną i niezbyt zamożną pisarką dotyczącą możliwości zekranizowania jej historii. P.L. Travers (Emma Thopmson) jako nie młoda już, lekko zgorzkniała, pełna wszelakich nawyków i mocno konserwatywna Brytyjka jest osobą, którą ciężko nam polubić, jednak nie czujemy też do niej jakiejś otwartej niechęci. Dodatkowo pomaga nam w tym wplatane w obraz aktualnych wydarzeń retrospekcje pokazujące dość wczesne dzieciństwo pisarki i wszystkie ważne, fundamentalne wydarzenia, które ukształtowały ją jako osobę. A także miały wielki wpływ na obraz rodziny Banksów, a w szczególności pana Banksa, oraz tajemniczej Mary Poppins. Disney w wykonaniu Hanksa jest natomiast człowiekiem amerykańsko otwartym, uśmiechniętym, szybko skracającym dystans dzielący go z ludźmi. Dla niego mówienie do dopiero co poznanej osoby po imieniu jest rzeczą absolutnie naturalną. Dla pani Travers absolutnie karygodną i niepoprawną. Ich relacje są budowane na kontrastach. Zresztą prawie każde spotkanie czy też rozmowa P.L. Travers z mieszkańcami słonecznej Kalifornii jest swojego rodzaju konfrontacją konserwatywności i oschłości z otwartością i pogodą ducha. Także sama sprawa z akceptacją przez pisarkę scenariusza posunięta jest do granic absurdu. Jej dokładność przy analizowaniu każdego aspektu opowiadanej historii, świata przedstawionego, a także budowy postaci jest naprawdę zaskakujące. Jednak takie postępowanie jest jakoś uzasadnione przez jej biografię. Film jaki udało się stworzyć Johnowi Lee Hancockowi jest obrazem, jak przystało na wytwórnię Walta Disneya, bardzo ciepłym i emocjonalnym, gdzie dziecięca naiwność przeplata się z często gorzką rzeczywistością, który można obejrzeć z całą rodziną. Jest też obrazem sprawnie skonstruowanym, wypełnionym barwnymi i dobrze zagranymi postaciami. Polecam.

Ocena gatunkowa 7/10
Ocena ogólna 7/10

"Hobbit: Pustkowie Smauga / Hobbit: The Desolation of Smaug" (2013)

Ostatni z omówionych dziś filmów jest typowym przykładem przerostu formy nad treścią i chęcią skoku na kasę. Sorry Peter, ale w mojej ocenie zrobiłeś z ciekawej książeczki rozciągnięty do granic możliwości, poruszający zbyt wiele wątków, nudny, a zarazem przepełniony, w złym tego słowa znaczeniu, akcją zakalec. Zamysł był świetny. Uzupełnić trylogię Władcy Pierścieni o poprzedzającą ją historię Bilbo Bagginsa - hobbita podróżnika. Jednak pierwsze rozczarowanie nastąpiło już po zakończeniu pierwszej części. Było tak dlatego, że film ten powinien skończyć się już właśnie na niej. Jest to bowiem wcale nie taka długa, zgrabna historyjka z jednym wątkiem głównym i maksymalnie 2-3 pobocznymi. Rozwlekanie jej w prawie ośmiogodzinny seans jest albo chęcią stworzenia śmiałego eksperymentu pogłębienia charakterologicznego wszystkich postaci, albo nieudaną próbą napakowania tej prostej opowieści jak największą liczną przydługich sekwencji akcji. Z tego co już większość z Was zdążyła pewnie zaobserwować, postacie są głębokie jak mała kałuża po 20 minutowym deszczu, więc to pewnie nie o to chodziło. Natomiast jeśli chodzi o akcję, no tej jest w opór i aż do zeżygania się. I o ile w pierwszej części mi to jeszcze tak nie przeszkadzało (nie wiem dlaczego jednak oceniłem ten film aż na 7/10, muszę chyba obejrzeć go jeszcze raz), to w "Pustkowiu Smauga" czułem się przytłoczony bezpodstawnością rozwlekania tej historii aż do takich rozmiarów. Są jednak dwa elementy, które ratują ten film. Pierwszy z nich to piękna kolorystyka i plenery jakie się w nim pojawiają, choć i tak raczej nie umywające się do tych z "Władcy...". Drugi pojawia się dopiero podczas napisów końcowych i jest piękną balladą Eda Sheerana "I see fire". Tak genialnego utworu, tak kompleksowo stworzonego (tekst, muzyka i wykonanie większości partii muzycznych: gitara, skrzypce, jest dziełem tego niespełna 23 letniego Brytyjczyka) utworu dawno nie słuchałem. Dodatkowym atutem jest to, że świetnie uzupełnia klimat filmu, ale można go także słuchać oddzielnie, nie tracą praktycznie nic z jego magii. 

Ocena gatunkowa 6/10
Ocena ogólna 4.5/10

Na zakończenie proponuję po delektować się dźwiękami wspomnianej ballady :) See ya!


niedziela, 20 kwietnia 2014

[66] Książka: "Paul Newman. Biografia" - Shawn Levy (2013)

Przyszła pora i na mnie jeśli chodzi o świąteczne porządki. Jednak nie nastąpiły one w moim skromnym lokum, a przypadły na blog. I oto ukazuje się on Wam wszystkim w nowej "dynamicznej" odsłonie. Hmm...czy jest to wybór dobry czas pokarze, niemniej jednak miałem już trochę dość starego wyglądu i postanowiłem coś zmienić. Wydaje mi się, że nie jest najgorzej, ale denerwujące jest to, iż ten konkretny szablon nie pozwala na tyle ingerencji ze strony użytkownika co wszystkie inne i stąd nastąpił powrót do starej formy komentarzy (co mi się swoją drogą bardzo nie podoba, ale trudno) i nie widać wszystkich zakładek/odnośników, które z taką uwagą przez te półtora roku doklejałem :/ Nic to. Się pożyje, się zobaczy czy zostanie tak jak jest czy nastąpi powrót do przeszłości w designie.



Teraz natomiast przyszła pora na świąteczną recenzję. Tym razem, a jakby inaczej, będzie to książka (choć skończyłem już oglądać ostatnie odcinki 4go sezonu "Boardwalk Empire" a także pewien film o przełomowym wydarzeniu w amerykańskim baseballu, więc wybór miałem spory), a dokładniej biografia wielkiego aktora, ale też i wspaniałego człowieka - Paula Newman.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...