Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Serial polski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Serial polski. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 24 października 2017

[61] Serial: "Miasto skarbów" (2017)


Był sobie kiedyś serial. Nosił tytuł "Glina". Serial był świetnie wymyślony, rewelacyjnie zagrany, po mistrzowsku wyreżyserowany i posiadał genialną muzykę. Jego twórca podzielił go na trzy części. Jego produkcją i emisją zajęła się TVP. Na przestrzeni kilku lat (2003-2008) powstały dwie pierwsze części, które zebrały zasłużone słowa uznania od krytyki i rzesze wiernych fanów czekających na kończącą całość ostatnią osłonę. Mija jedna dekada od zakończenia emisji drugiej części i niemal piętnaście lat od pierwszej emisji "Gliny", a twórca wciąż nie może uzyskać kapitału na zakończenie swojego dzieła. Postanawia stanąć z nim do konkursu na pomysł serialu, który TVP planuje wprowadzić do emisji z końcem września br. I w tym momencie dzieje się rzecz nie do pomyślenia. Wydawałoby się żelazny faworyt, który swoją drogą już dawno powinien zostać wyprodukowany, wyemitowany i w ogóle nie powinien brać udziału w tego typu chucpach jak konkurs na najciekawszy pomysł, przegrywa. Powiecie, niedopuszczalne! Zgadzam się, bo niezależnie od fantastyczności pomysłu, który wygrał kasa na "Glinę" i tak powinna była się znaleźć. Jednak przyjrzyjmy się zwycięzcy. Może jury konkursu nie omyliło się aż tak bardzo.

Zwycięskim pomysłem okazał się scenariusz serialu "Miasto skarbów". Tytuł jak tytuł. Trochę zdradza, równie wiele nie dopowiada. Jednak pomysł jest następujący. Kraków jako polskie zagłębie sztuki. Dwie siostry. Alicja Wakar (Aleksandra Popławska) jest kimś pracującym z/w/dla Ministerstwa sztuki. Ewa Wakar (Magdalena Różdżka) stoi po przeciwnej stronie barykady, jest złodziejką dzieł sztuki. Do tego dochodzi inspektor Szatner (Piotr Głowacki), który jest szefem specjalnej komórki zajmującej się kradzieżami dzieł sztuki. Fabuła każdego z odcinków polega na tym, że ci sami ludzie zamieszani są w coraz to nowsze kradzieże kolejnych zabytków. Najpierw jest to obraz Cezanne'a pt. "Gracze", później jedno ze zdjęć Marylin Monroe autorstwa Miltona Greene'a, następnie złoty dukat Zygmunta III Wazy, etc. Dla stworzenia lepszego efektu twórcy postanowili zaczerpnąć wiele z tzw. film noir oraz z klimatu życia artystycznej bohemy. Jak wyszło?

W tym tygodniu na ekrany naszych telewizorów wejdzie już 7 odcinek pierwszej serii. Moje odczucia są jednak relacjonowane po obejrzeniu pierwszych 5 epizodów. Myślę, że jest to wystarczająco spory zakres materiału, żeby wszystkie najważniejsze elementy, zostały widzom w mniejszym lub większym stopniu zaprezentowane.

Zacznę od pomysłu. Ogólnie uważam go za dobry. Jednak wprowadził bym jedna małą zmianę. Twórcy obrali sobie za cel w każdym odcinku rozwiązywać kolejną, nową sprawę kradzieży dzieła sztuki i zamykać ją po niespełna 44 minutach filmowego śledztwa. Niesamowite, można rzec! No właśnie, trochę za bardzo nawet. Jedno dłuższe śledztwo rozłożone np. na cały sezon (w zależności ile będzie liczył odcinków) lub na jego połowę byłoby zdecydowanie wiarygodniejsze, zważywszy na to, że próba stworzenia klimatu filmu noir sprawia, że wszystko w tym serialu dzieje się bardzo powoli. Bohaterowie mówią powoli. Ruszają cie powoli. Za to śledztwo myk, myk, myk i już jest zakończone a sprawa wyjaśniona.

Sam pomysł również uważam za odrobinę niepoważny, ponieważ mimo iż rozumiem, że w Polsce giną dzieła sztuki (ciężko mi powiedzieć jaka jest skala tego procederu, bo nie szukałem materiałów na ten temat), ale z pewnością nie dzieje się to tylko w Krakowie, nie jest ich aż tak dużo i nie są za to odpowiedzialni za każdym razem ci sami ludzie. A "Miasto skarbów" stara nam się właśnie taki obraz rzeczywistości zaprezentować. W przestępstwa praktycznie zawsze zamieszana jest ta sama grupa ludzi. Jeśli nie wykonuje osobiście skoku to w jakiś sposób partycypuje w sprawie choćby jako wykonawca kopi obrazu, który ma zostać skradziony. Za wszystkie transakcje lub we wszystkie kradzieże wplątany jest również ten sam facet od wszystkiego, choć głównie od mokrej roboty i dwóch Żydów z Wiednia, a nawet trzech bo jeden z nich mieszka z nasza złodziejką w Krakowie.

Kolejny wątek, który mnie dosłownie rozwala to dość mocno eksponowane są tutaj predyspozycje seksualne głównych bohaterów. Wydaje mi się, że zupełnie niepotrzebnie. A mamy tutaj wszystkie możliwe odmiany, to jest lesbijstwo, pedalstwo, biseksualizm i osobników hetero. Nie żeby mi to przeszkadzało, bo dobry seks nie jest zły, ale tutaj nie jest dobry. Wszystko wydaje się wymuszone. Naciągane. Nawet to wciąż obecne erotyczne napięcie między poszczególnymi postaciami. I to praktycznie wszystkimi. Wygląda na sztuczne, jak zresztą sama atmosfera, którą próbują stworzyć twórcy i aktorzy na podstawie nieudolnie napisanego scenariusza.

Twórcy zapewne nie wiedzieli, że nie wystarczy przeczytać odpowiedniego hasła w encyklopedii kina i upchnąć w swoim filmie tak wiele charakterystycznych dla filmu noir elementów ile się tylko da, żeby wszystko zagrało. Niestety, to tak nie działa. Trzeba poczuć tworzywo na jakim się pracuje. A pole do popisu było spore. Jednak co z tego. Zamiast atmosfery filmu noir dostajemy tylko jego poszczególne elementy, to jest: kłęby papierosowego dymy, ciągłe picie whisky (i innych alkoholi na czele z winem), krótkie, lakoniczne wypowiedzi (które swoją drogą są w większości przypadków albo śmieszne, albo bez sensu), zmysłową i złowieszczą femme fatale i inteligentnego detektywa cynika. Jest wręcz pastiszowo i gdyby twórcy okrasili to szczyptą dystansu do samych siebie można by się było świetnie bawić. Jak na czymś zrobionym w stylu "Kingsman", gdzie jawnie kpi się z pierwszych bondów i hiperbolizuje charakterystyczne dla tego typu kina elementy/składniki. Tutaj aktorzy są poważni jak na pogrzebie prezydenta. Cały czas smutne miny, cały czas drętwe do bólu one-linery, cały czas siłowanie się na ironię i beztroskę.

Kolejnym problemem jest casting. W naszym kinie aktualnie nie ma aktorek, które dałyby radę wiarygodnie odegrać role sióstr Wakar. Obie kobiety mają być zmysłowe, pociągające, smutne (skrzywdzone przez życie), z tajemnicą skrytą gdzieś wewnątrz siebie. Mają być prowokacyjnie piękne. Tak, że samo ich wejście do pomieszczenia ma stawiać na baczność faje wszystkim facetom wewnątrz (pedałów zwalniamy z tego obowiązku). Zaangażowane do tego aktorki, choć są obecnie najlepszym wyborem z dostępnych zasobów, nie są w pełni predestynowane, żeby autentycznie zagrać powierzone im role. Bardzo przeszkadzają im również scenarzyści, którzy zmuszają je do wygłaszania pustych, nic nie znaczących, śmiesznych tekstów i absurdalnych zachowań. Ewa na akcje chodzi zawsze ubrana dokładnie w te samą blond perukę, choć już podczas pierwszego skoku został sporządzony jej dokładny portret pamięciowy. Zamiast zajmować się czymś co pozwoliłoby nam uwierzyć, że jest jedną z najlepszych złodziejek dzieł sztuki w kraju siedzi i obiera jabłka. Albo czosnek. To bardzo tajemnicze. Tak naprawdę to Różdżka w tym serialu gra samą siebie, taką samą postać jaką była np. w "Oficerze", "Rozmowach nocą" i... na szczęście więcej filmów z nią nie oglądałem. A to chyba nie jest dobre, kiedy aktor potrafi zagrać tylko jedną rolę. Jej serialowa siostra Alicja również jest tajemnicza. Nawet bardziej niż Ewa. Jest wszak pracownikiem Ministerstwa Kultury i Sztuki, który w ciągu jednego dnia dostaje posadę konsultanta policyjnego, a wraz z nią legitymację policyjna i służbową broń (w sumie nie wiem czy tak to się powinno odbywać i mam co do tego pewne wątpliwości). Nie wiadomo również gdzie nauczyła się tą bronią posługiwać, ale w jednym z odcinków widzimy, że robi to jak zawodowiec. Miała co prawda romans z jakąś wysoko postawioną brzydką babą, tzw. "Matką" (w tej roli kolejna moja "ulubienica" Izabela Kuna), szefową ABW, to jednak nie wydaje mi się, żeby na grę wstępna umawiały się na strzelnicy. Potrafi również zabić z zimną krwią. Co prawda w obronie własnej, ale niewiele sobie z tego robi. I praktycznie spływa to po niej jak po kaczce. Dziwne jak na pracownika MKSu. Jednak to nie wszystko. Jej postać jest wszak najbardziej "przefajnowaną" w całym tym serialu. To właśnie ona nie potrafi się zdecydować czy woli w swoim (lub ich) łóżku panów czy panie i w każdej innej sytuacji byłoby to szalenie ekscytujące, ale nie wtedy kiedy tę kobietę gra Popławska. A do tego jej wybranką jest Kuna. To połączenie zabija we mnie całą ekscytację i emocje. Natomiast wciąż ta sama smutna twarz Alicji staje się nudna już po kilku pierwszych minutach, kiedy zauważamy, że raczej próżno szukać na niej innych emocji niż znudzenie. I powoli zaczynamy się zastanawiać kto to tak wszystko głupio wymyślił. To również za jej przyczyną każda scena, w której się pojawia ma ociekać zmysłowością i mrocznym erotyzmem. Kiedy tylko wchodzi do pomieszczenia, w którym znajduje się mężczyzna zastanawiam się dlaczego nie jest w spódnicy, byłoby prościej... A tak, kończy się jedynie na powłóczystych spojrzeniach i absurdalnych wymianach zdań, które gdyby były prowadzone między mężczyznami można by porównać to tych, w których metaforycznie porównują wielkość swoich kutasów. Niestety Alicja nie ma kutasa. Pewnie gdyby miała byłaby szczęśliwsza, bo jak to mówi jeden z bohaterów w pierwszym odcinku "Kraków to nie jest łatwe miasto dla kobiet". Ale to wciąż jeszcze nie wszystko. Mamy jeszcze tajemniczego kilera (nazywa się Klaus Miler i gra go na tyle dobrze na ile pozwala mu scenariusz Norbert Rakowski) na usługach tajemniczego Żyda Aviego Schmidta (w tej roli
Feliks Szajnert), który zajmuje się sabotowaniem wszystkich akcji Ewy Wakar i zazwyczaj kradnie jej lub komuś innemu tego co zostało wcześniej ukradzione. Artystę-fightera Maksa Wernera (Marcin Bosak), który oprócz malowania genialnych kopii arcydzieł zajmuje się organizowaniem walk i czasami braniem w nich udziału oraz rżnięciem jednej siostry (Alicji) i marzeniu o rżnięciu drugiej (Ewy). Mamy jeszcze dwóch kolejnych Żydów, również rodzeństwo, tym razem braci. Są oni powiązani z siostrami Wakar tym, że za okupacji dziadek kobiet za niewielka opłata ("Gracze" Cezana) przechowywał ich dziadka w piwnicy. Jeden z nich mieszka z Ewą i nazywa się Moryc Sharon (Adam Ferency). Jest sobie fałszerzem, pedałem i... chyba już nikim więcej. Drugi to Nathan Sharon (Edward Linde-Lubaszenko). Mieszka w Wiedniu i pedałem nie jest. Zajmuje się natomiast paserstwem na szeroka skalę, a przynajmniej to można wywnioskować z informacji jakie serwują nam twórcy "Miasta skarbów". To chyba wszystko co o nim do tej pory wiemy. Ostatnimi postaciami są nasi dzielni stróże prawa. Ich dowódcą jest inspektor Michał Szatner (Piotr Głowacki). Swoją drogą ciekawe, że w tym serialu prawie nikt nie ma zwyczajnego nazwiska, trochę to pretensjonalne. I niepotrzebne. Ale wracając do Szatnera. Jest po historii sztuki. Był studentem ojca naszych sióstr Wakar. Zna się na niej (tej sztuce) jak mało kto w tym serialu. Jest zmęczony, tajemniczy i cyniczny. Marlowe i Spade mogliby się od niego uczyć palić papierosy i pić whisky. I oddziaływać na kobiety. Ale cóż ponad to? Jak to mówią: "Z gówna bata nie ukręcisz", tak nawet najlepszy aktor (za jakiego uważam Głowackiego) nie da rady pociągnąć postaci na podstawie tak niedorzecznego materiału. Chociaż jest i tak najmocniejszym punktem tego przedsięwzięcia. Jego ekranowi współpracownicy z sekcji ochrony dzieł sztuki nie radzą sobie już tak dobrze. Meksykanka Selena Abar (Helena Ganjalyan), która mówi po polsku bez najdrobniejszego akcentu i zupełnie nie zna się na sztuce; zapatrzona w szefa jak w obrazek aspirant Stefania Górska (Monika Frajczyk) od kontaktów z komputerami oraz Maciej Harny (Adam Krawczuk) - byczek, który został przeniesiony do sekcji dzieł sztuki w związku z nadwyżką estrogenu (Szatner współpracował do tej pory z trzema kobietami). Testosteronu jest teraz tyle, że napięcie trzeba rozładowywać szybkimi numerkami w pracy (Selena i Harny), a podejrzanego aresztować zapraszając go uprzednio na rundkę boksu w klatce (ponownie Harny i kolega Maksa Rafał vel "Goryl").

Jedyne co przemawia na korzyść tej produkcji to ładne kadry Krakowa i przyjemna muzyczka na zakończenie każdego odcinka, ale to mogę mieć bez oglądania serialu. Wystarczy, że włączę sobie płytę i przejrzę galerie pocztówek Krakowa, których zatrzęsienie nie tylko w necie. Myślę, więc że to za mało, żeby dalej wydawać naszą kasę na takie gówno (w końcu TVP zabiera biednym obywatelem pieniądze pod postacią niesłusznie pobieranego abonamentu RTV). Zdecydowanie uważam, że ten konkurs powinien wygrać Pasikowski i jego "Glina". Może bym się wtedy wreszcie dowiedział co się stało z postrzelonym na ulicy w środku nocy Gajewskim oraz jak twórca zaplanował zakończyć ten jeden z najlepszych seriali kryminalnych w historii polskiej telewizji.

Moja ocena: 3/10

sobota, 14 listopada 2015

[51] Serial: Prokurator (2015)

Przez ostatnie trzy miesiące pisałem tylko o książkach i postanowiłem wreszcie coś z tym zrobić. Na szczęście obejrzałem przez ostatni tydzień kilka seriali i sporo filmów. Zacznę może od przybliżenia jednej z naszych polskich produkcji, która moim skromnym zdaniem jest warta uwagi.

sobota, 11 lipca 2015

[50] Serial: "Fala zbrodni" (2003-2008)

Dziś wypada recenzja jubileuszowego, pięćdziesiątego serialu, więc pomyślałem o czymś specjalnym. Dlatego też podzielę się z Wami moimi spostrzeżeniami na jeden z najlepiej ocenionych w polskim internecie seriali kryminalnych rodzimej produkcji oraz tym... jak nie rozumiem ludzi. Zapraszam na "Falę zbrodni"!

No, nie, zdecydowanie nie rozumiem ludzi.

Żeby była jasnota już na samym początku chciałbym napisać, że uważam "Falę..." za jeden z najgorszych polskich seriali kryminalnych ever. I jest ku temu wiele powodów. Nie zgadzam się również z opiniami wielu użytkowników internetu porównujących ją do tak klasowych obrazów jak choćby "Pitbull" czy też innych stawiających ją na sam szczycie kryminalnego Olimpu. 


Tutaj próbka ocen internautów


Moim zdaniem tym ludziom przydałaby się lewatywa gustu jak to kiedyś bardzo elokwentnie powiedział chyba Kubuś Wojewódzki w jakimś swoim telewizyjnym występie. 

Cała, radosna ekipa ostatniego sezonu (no, może nie cała).

Zacznę może od krótkiego streszczenia fabuły. Mamy do czynienia ze specjalnym eksperymentalnym oddziałem policji zajmującym się zwalczaniem przestępczości zorganizowanej (w skrócie OPZ). W jego skład wchodzi naprawdę wielu członków, a przez pięć sezonów jego trwania i przeszło sto odcinków (dokładnie 103) pojawi się ich jeszcze więcej. Stałych i najważniejszych bohaterów jest od 9 do 13; postaci drugoplanowych odgrywających ważne role w fabule jest jest drugie tyle. Jak dla mnie zdecydowana przesada. Ciężko jest wszak prowadzić akcję z tak wielką ilością postaci, z których każdego trzeba w jakiś sposób wyeksponować. To jest mój pierwszy zarzut. Drugim jest niewyobrażalna ilość śmierci głównych bohaterów.

Policjanci z OPZ w tym serialu naprawdę sporo wycierpieli.

Ok, od tego miejsca zaczną się SPOJLERY, ale pewnie i tak nikt nie będzie tego oglądał, więc możecie czytać dalej ;) Z obsady giną następujący bohaterowie: Jonasz Szmidt "Jontek" (serie 4–5, zabity w 101 odcinku), Silene Arbekajte-Nawrocka (serie 3–4, porwana w 80 odcinku, nie odnaleziona), Maksymilian Friege (serie 3–4, zabity w 85 odcinku), Aleksandra Melin "Aleks" (serie 1–4, umiera w 68 odcinku), Izabela Szablewska (seria 3, zabita w 59 odcinku), Michał Wagner (seria 3, zabity w 59 odcinku), Leszek Gagan (seria 3, zabity w 45 odcinku), Błażej Kowal "Budrys" (seria 1, zabity w 14 odcinku), Adam Kruczkowski (seria 1, umiera w 5 odcinku), Robert Czekalski "Tomiak" (serie 1 i 3, zabity w 37 odcinku), "Pantera" (seria 1, zabity w 14 odcinku). Całkiem imponująca lista, prawda? Nie od dziś serial ten uważany jest za najbardziej brutalny i krwawy. Coś  w tym jest, bo oprócz tego wiele postaci z tych, które nie zginęły było narażonych na urazy i różne "nieprzyjemności". I tak: Igor Szajbiński "Szajba" (serie 1–5) był trzy albo czterokrotnie postrzelony w równych akcjach (raz stracił część władzy w prawej ręce, jednak i  z tym twórcy serialu sobie poradzili), dodatkowo raz był wzięty do niewoli przez gangsterów i pobity niemal na śmierć; Daria Westman "Czarna" (serie 1–5) - dwukrotnie wzięta do niewoli raz przez psychopatycznego seryjnego mordercę, innym razem przez bandytów, raz "prawie" zarażone wirusem HIV, a raz całkiem na poważnie śmiercionośnym wirusem (czymś podobnym do Eboli), jednak dzięki magicznemu serum z USA dochodzi do siebie; Witold Nawrocki "Młody" (serie 2–5) - porwany przez mafie rosyjską, uzależniony przez nich od heroiny i "odwrócony", dzięki Silene wraca do równowagi fizycznej i psychicznej, jednak po jej zaginięciu wariuje do tego stopnia, że trafia na oddział psychiatryczny, z którego ucieka w poszukiwaniu żony; Szymon Rafalski "Rafi" (serie 1–5) - kilkukrotnie ranny podczas różnych akcji, raz śmiertelnie - 4 kule w plecy i wpadnięcie do rzeki, jednak dzięki silnemu organizmowi i "cudowi" wychodzi z tego cało; Eryk Gadziński "Gadzin" (serie 2–5) - również przynajmniej trzykrotnie ranny podczas akcji, również bez większych komplikacji dochodzi do zdrowia; Renata Lemańska (serie 1–5) - raz w wyniku wstrząsu psychicznego (na jej oczach zabijają jej koleżankę i strzelają do niej, ale nie celnie) traci pamięć, innym razem jest przetrzymywana przez psychopatycznego więźnia, którego kiedyś pomogła zapuszkować, również w pewnym momencie po traumatycznych przeżyciach związanych z zabójstwem przez mafię jej syna popada w alkoholizm. Sporo tego, nie uważacie?

Naprawdę sporo.

Jednak jeśli chodzi o bohaterów to nie są jedyne schematy fabularne w jakie popadali twórcy. Dwie bohaterki straciły dziecko. Renata nastoletniego syna oraz Alex jeszcze nienarodzone dziecko w wyniku pobicia przez napastnika, który chciał ją zabić (w tym miejscu nie wspomniałem o tym, że bohaterowie którzy zginęli, przed śmiercią wielokrotnie byli narażeni na ataki). Schematyczność wdarła się również w relacje uczuciowe bohaterów, ponieważ wiele par było tworzonych w obrębie grupy (wytłumaczeniem był brak czasu na spotykanie się z ludźmi poza pracą), ale mieliśmy tutaj takie pary jak: Szajba + Alex, Szajba + Czarna, Szajba + Iza i jeszcze raz (nie do końca z powodu przerwania produkcji serialu) Szajba + Czarna; Młody + Silene i na końcu zaczynał się coś dziać między najstarszymi bohaterami czyli Szefową Renatą i jej zwierzchnikiem Sieradzkim. Jak dla mnie to trochę tego za dużo, ale może ja się nie znam. 

Naprawdę, naprawdę...

Jeśli chodzi o postaci w tym serialu, to zakończyć należy żałosną, miejscami bardzo przerysowaną, a miejscami nieudolną grą aktorską zdecydowanej większości, dobrych przecież na co dzień aktorów. A obsada, z uwagi na ilość postaci, które się w tym serialu przewinęła, była naprawdę obszerna i zawierała bardzo ciekawe nazwiska: Mirosław Baka, Agnieszka Dygant, Jan Wieczorkowski, Mariusz Jakus, Dorota Kamińska, Edward Żentara, Agnieszka Wagner, Marcin Dorociński, Mirosław Zbrojewicz, Radosław Pazura, Przemysław Sadowski, Robert Więckiewicz. A jest to jedynie obsada podstawowa. W rolach pobocznych pojawiły się jeszcze takie gwiazdy jak choćby Daniel Olbrychski, Bogusław Linda, ale też i mniej znani choć równie utalentowani jak: Przemysław Bluszcz, Aleksandr Domogarow, Tomasz Dedek, Mariusz Drężek oraz inni uważani za dobrych, których jednak nie lubię, więc ich tu nie wymienię. Z tych wszystkich aktorów wybronili się moim zdaniem jedynie Jan Wieczorkowski (chyba najlepsza gra aktorska z całej ekipy), Dorota Kamińska, Marcin Dorociński, Przemysław Bluszcz, Daniel Olbrychski i w pewnym stopniu Agnieszka Wagner. Reszta dała ciała koncertowo - w szczególności największe gwiazdy tej produkcji będące w obsadzie od samego początku czyli Mirosław Baka w roli Szajby i Agnieszka Dygant w roli Czarnej. Patrzenie na nich drażniło mnie niesamowicie. 

Bardzo to był słaby duet.

Przejdźmy jednak do fabuły. Walka ze zorganizowaną przestępczością nie jest łatwa. Widzieliśmy to już w Pitbullu i po części w Glinie. Tam robiło to wrażenie zajęcia męczącego, dołującego, trudnego, niewdzięcznego etc. Tutaj jest podobnie, jednak mimo wszystko inaczej. Serial jest pomyślany podobnie jak większość tego typu produkcji - w jednym odcinku rozwiązywana jest jedna "zagadka" i dodatkowo powoli rozwijają się wątki ogólniejsze a także fragmenty życia prywatnego bohaterów mocno łączące się z życiem zawodowym. Jednak o ile jeszcze w pierwszych dwóch, trzech sezonach te sprawy są naprawdę w miarę ciekawie prowadzone, w późniejszych są już zdecydowanie na dalszym planie a główna intryga toczy się z odcinka na odcinek. Ten brak konsekwencji twórców trochę zaburza odbiór serialu, jednak nie jest jego największą wadą. Wadą jest po raz kolejny porażająca schematyczność i powielanie wciąż tych samych wątków. Ilość porwań policjantów, ich obrażeń podczas wykonywania służby, wciąż nowych podejrzeń o wtyczkę w ich szeregach (które to podejrzenia za każdym razem okazywały się prawdziwe, w co za każdym razem nikt nie mógł uwierzyć), tortur, strzelanin może zrobić wrażenie jedynie na kimś kto obejrzy kilka wyrwanych z kontekstu odcinków. Jako całość oglądana ciągiem jest po prostu nie do zniesienia. A w ostatnim, niedokończonym sezonie (co jest kolejnym absurdem tej produkcji, bo niewyjaśnionych pozostaje bardzo wiele wątków) scenarzyści przechodzą samych siebie wciąż nawiązując i kopiując wręcz wątki z sezonów poprzednich (napad na bank lub seryjniak zabijający kobiety są tego najlepszym przykładem). A najbardziej żałosnym zabiegiem było pozwalanie najważniejszej osobie w danej organizacji przestępczej na wielokrotne ucieczki z miejsc, z których w normalnych warunkach nie miałby prawa uciec (budynek obstawiony ze wszystkich stron, ATowcy, policjanci śledczy wszyscy razem wchodzą do pomieszczenia nagle robi się raban i bezbronny bandyta w lakierkach i gajerku "myyyyk" i jakimś dziwnym trafem pod ramieniem policjantów przemyka się do nieobstawionych drzwi i tyle go widzieli; i tak po 5-7 razy). Słabo, naprawdę beznadziejnie się to oglądało.  

- No to co, nie pozostaje mi nic innego jak pobiec w stronę drzew.

Co do nieścisłości realizacyjnych to twórcy tym razem także nie uniknęli błędów. Skróty realizacyjne i różnego rodzaju tricki typu wybuch czegoś dopiero w momencie, kiedy znika nam z oczu ,żeby nie trzeba było tracić kasy na rozpirzenie motorówki czy samochodu przed kamerą, to standard. Dodatkowo używanie tych samych pojazdów w różnym charakterze na przestrzeni kilku lub kilkunastu odcinków, lub co gorsza w tym samym zakrawa na absurd (najlepszym tego przykładem jest auto, które w jednej scenie zostaje wysadzone w powietrze a w następnej przyjeżdżają nim bandyci nie zmieniając nawet tablic rejestracyjnych). Być może twórcy uważali, że widzowie będą tak pochłonięci akcją, że nie zwrócą na to uwagi, jednak niestety nie wszyscy. Podobnie było z wieloma innymi sprawami jak strzelanie (niekiedy wydawało mi się, że to nie prawdziwa broń na ślepaki, a zwykła śrutówka taka jaką trzymam w szufladzie), kiedy np. ktoś wywala w typa cały magazynek, a na jego koszuli nie pojawia się nawet kropla krwi (do dziś nie zapomnę scen z True Detectiva - kiedy tam ktoś do kogoś strzelał to flaki i kawałki kości bryzgały na ściany aż miło). Męczące też było ciągłe trafianie ofiar w sam środek czoła niezależnie od trudności pozycji strzelca; trach i kula między oczami już jest. Podobnie było z innymi egzekucjami, a w szczególności podpaleniami żywcem, kiedy to niezwiązany facet polany benzyną zamiast próby zdjęcia z siebie palącego się ubrania lub poprzez tarzanie się po ziemi zgaszenia ognia po prostu sobie biegnie z 10 metrów a potem grzecznie się kładzie - oczywiście niepalącą się stroną swojego ciała do dołu - i umiera. Słabo, naprawdę słabo. Więcej realizmu by nie zaszkodziło. 

Wśród akrów i aktorek, którzy jednak nie powinni więcej męczyć widzów swoją "grą" z pewnością jest Natasza U.

Pewnie jeszcze by się znalazły aspekty, które chciałbym skrytykować, jednak tekst ten stałby się wtedy zupełnie nie do przełknięcia, stąd też na tym zakończę. Jako ostatni wątek wspomnę o pozytywach, których jest wszak bardzo niewiele i są mało istotne, ale zawsze. Od chyba trzeciego sezonu zmieniła się muzyka na lepsze. Była bardzo podobna do tej Michała Lorenca z "Psów", nastrojowa i klimatyczna. W trzecim sezonie również czołówka razem z melodią tytułową była całkiem w porządku. No i z rzeczy najważniejszych, to próba zrobienia serialu z naprawdę dużym rozmachem. Jednostki AT, strzelaniny, pościgi, helikoptery, eksplozje, motorówki. To robiło jakieś wrażenie, jednak mogłoby większe, gdyby było bardziej dopracowane. Jednak trzeba twórców za ten konkretny aspekt pochwalić. Ostatnim elementem, który zasługuje na docenienie jest fakt, że jeśli mieliśmy do czynienia z obcokrajowcami, to mówili oni w serialu w swoim ojczystym języku lub, jeśli wymagała tego sytuacja, w kaleczonym, lub solidnym języku polskim. Nie było absurdów jak w większości amerykańskich produkcji, gdzie każdy musi znać perfekt angielski. Tutaj, jak był Rusek, to walił po rusku, jak Amerykanin, to po angielsku, podobnie Niemcy i inne nacje. To jednak za mało, żeby przy takim ogromie minusów serial ten zasłużył w mojej opinii na ocenę dobrą. Przykro mi. Nie polecam.

Moja ocena - 3/10


niedziela, 21 czerwca 2015

[48] Serial: "Przeznaczenie" (2010)

Dawno już nie pisałem o serialu i z tego co pamiętam dwa ostatnie posty o tej tematyce były raczej nieprzychylne dla opisywanych produkcji. Najwyższy czas napisać coś in plus a jest o czym. Dziś dla odmiany (czyżby?) będzie o polskiej produkcji kryminalnej, ale troszkę innej niż te, które znacie. A przynajmniej tak mi się wydaje. Zapraszam na recenzję Przeznaczenia Mariusza Paleja!

A co w tym serialu jest takiego innego? Jest to rodzaj hybrydy gatunkowej, która oprócz kryminału łączy w sobie również elementy dokumentu i mistery crime, gdyż jedną z głównych postaci jest... wróżka Małgorzata (Małgorzata Trzaskomy). I nie jest to żadna kreacja na potrzeby serii a rzeczywista postać, która gra w tej produkcji samą siebie, natomiast historie opowiedziane w tych zaledwie 10 odcinkach są inspirowane jej wieloletnimi doświadczeniami w pracy zawodowej. W serialu współpracuje z nią komisarz Anna Sarnowicz (Magdalena Nieć), która jest główną postacią fabularną. Między kobietami, wraz z kolejnymi rozwiązanymi sprawami, rodzić się będzie nić przyjaźni i zaufania. 


Ok, wiem jak to brzmi... Gniot jakich mało, ale uwierzcie mi, że serial jest naprawdę ciekawie zrealizowany, wątki nieźle poplątane i wcale nie oczywiste. Dodatkowo świetna muzyka i dynamiczny montaż sprawiają, że każdy odcinek ogląda się z zaciekawieniem i niekłamaną przyjemnością (najgorszy jest chyba pierwszy, ale jak się przez niego przebrnie, to już później jakość idzie w górę). A dzięki wpleceniu wątków ezoterycznych wnosi też powiew świeżości w trochę zatęchły światek polskiego kryminału, w którym każda kolejna produkcja powiela poprzednią. 


W serialu panie zajmują się głównie zaginięciami i, rzadziej morderstwami, jednak obok wątków kryminalnych mamy również wątki osobiste, głownie Anny, która samotnie wychowuje pięcioletniego synka i przez większość odcinków szuka męża, który wyjechał za granicę i od dłuższego czasu nie daje znaku życia. 


Bardzo ciekawe sprawy, w których nie ma oczywistych sprawców, sympatyczni główni bohaterowie, dobra realizacja i klimat mistycyzmu i grozy sprawiają, że serial ten jest naprawdę interesującą propozycja dla fanów gatunku. I choć jest on bardzo mało znany i na portalach filmowych ma zdecydowanie za niską ocenę (filmweb 5.8), to wydaje mi się, że warto zwrócić na niego uwagę. Ja zdecydowanie polecam!

Moja ocena: 7/10


wtorek, 17 marca 2015

[46] Serial: "Życie na gorąco" (1978)

Oj, nie za dużo ja w tym miesiącu tych postów naskrobałem, ale jak mówi stare chińskie przysłowie nie liczy się ilość a jakość. A jak wiadomo wszystkie moje wpisy są genialne i cudowne, więc póki co jest gicioszek :]

Jednak nie powinienem chyba aż tak bardzo zaniedbywać tego mojego małego gnojowiska, bo ze smutkiem zauważam, że mi się obserwatorzy wysypują :( Ale w sumie wasza strata - idźta grasować gdzie indziej xD

Jednak wracając do meritum dziś kolej na kolejny (lubię takie powtórzenia ostatnio:]) serial niezaprzeczalnie należący do tajemniczej grupy znanej w internetach jako Kaszana Czelendż. Mowa tutaj o tworze z zaprzeszłej epoki - czyli kultowej opowieści o życiu i działalności zawodowo-hobbystycznej słynnego na całym świecie redaktora Maja (w tej roli nienagannie uczesany Leszek Teleszyński), który dostał już swoją dawkę kpin od Sokoła i Pono, jednak teraz kolej na mnie.




Powiedzcie mi jak to jest możliwe, że ten sam facet, który stworzył słynnego Hansa Klossa - w wielu kręgach kultowszego niż Borewicz i Czterej Pancerni razem z psem - mógł wydać na świat takiego klopsa jakim jak Maj?! Dla mnie to jest fascynująca historia ze świata baśni po prostu. Ale zacznijmy może od tego, że niby o co w tym wszystkim chodzi. Otóż o to, jak zapewne niewielu z Was wie, że - i tutaj opis zbliżony do źródeł producenckich: 

"Polski dziennikarz, Maj, współpracujący z paryskim pismem ekonomicznym, zbliżonym do agend prasowych ONZ, trafia na ślad działalności tajnej organizacji "W", powołanej do życia przez pozostających na wolności zbrodniarzy hitlerowskich. Działalność tej organizacji sprowadza się do sabotażu, prób zdobycia broni masowej zagłady, morderstw czy przemytu narkotyków. Maj po pierwszym zetknięciu się na terenie Wiednia i Budapesztu z przejawami działalności organizacji "W" idzie dalej jej tropem, odkrywając coraz to nowe powiązania i starannie przygotowane akcje. Tytuły poszczególnych odcinków, to nazwy miast, wokół których skupia się akcja opisana w danym odcinku."

Działa na wyobraźnię, prawda? A pomyślcie sobie jaką obietnicę szalonej rozrywki musieli czuć spragnieni przygód Bonda obywatele pracujący miast i wsi... Niestety tylko na obietnicach się skończyło, bo już w momencie telewizyjnej premiery Maj i jego włosy zostały wyśmiane i zmieszane z błotem. Ale dlaczego, zapytają ci, który nie widzieli a czuja potencjał historii, jak na przykład ci z poniższego printscreena?




Otóż dlatego, że "Życie na gorąco" i nasz absurdalny redaktor Maj są tworem niewpisującym się w żadną konwencję, wykonanym i napisanym tak tragicznie, że żaden myślący człowiek na trzeźwo nie wytrzyma dłużej niż kilka minut bez bluzgania i zgrzytania zębami. Pod wpływem i w towarzystwie, to co innego, wtedy salwy gromkiego śmiechu - nieuniknione.

A teraz przeanalizujmy co tutaj nie gra.

1. Wszystko!

No i na tym można by już było skończyć te dywagacje, ale z racji mojej długiej nieobecności pozwolę sobie na sprecyzowanie i dookreślenie moich zarzutów.

Zacznijmy więc jeszcze raz.

1. Dźwiękowca powinno się powiesić za jaja na pierwszej latarni. Nosz *urwa! Jak mnie szlag trafiał kiedy rozmowy nie było praktycznie słychać - nie to żeby bohaterowie mieli coś ciekawego do powiedzenia, ale jak już oglądam, to lubię też słyszeć fabułę - ale za to wszelkiego rodzaju "efekty" specjalne (typu strzały z korkowca i inne gromkie wybuchy), czy muzyka były słyszalne do tego stopnia, że sąsiedzi interweniowali kilkukrotnie z ostrymi narzędziami przy drzwiach klatkowych bojąc się, że ukraińska wojna bez ostrzeżenia zawitał również do nas.

2. Maj to niezaprzeczalny poliglota. Gdzie nie pojedzie, to potrafi się porozumieć z każdym. Nie ważne czy jest to język krajów istniejących, czy też wymyślonych (tak, wymyślonych, ale o tym za chwilę) - Maj dogada się zawsze i ze wszystkimi. Ale... kurcze, ja oglądając ten serial miałem podobnie, też wszystko rozumiałem. Jest to wszak dziwne, bo oprócz podstawowej znajomości polskiego, nie władam biegle żadnym innym językiem :| Czy ktoś potrafi to wytłumaczyć? TAK! Twórcy potrafią! Żeby nie silić się na napisy i szukanie naprawdę wykształconego językowo aktora, a także całej reszty aktorów, którzy znaliby chociaż jeden obcy język, zastosowali taki troszkę skrót myślowy pokazując nam obcojęzyczne napisy szyldów i inne tego typu drobiazgi, a swoim bohaterom pozwolili porozumiewać się w naszym ojczystym języku. Nawet nie pytajcie jak to absurdalnie wygląda. No groteskowo po prostu.

3. Aby pokazać nam, że mamy do czynienia z zagramanicą twórcy pomyśleli o jeszcze jednym przebiegły kroku, który natychmiast wprowadzili w życie - a czemuż by nie używać zwrotów grzecznościowych należących do danego kręgu językowego? Tak, to genialne! Robimy to!. I tak oto, Maj będąc w USA słyszy "ser", będąc we Francji "mesjer", w Austrii "her" etc. Żałosne i niepotrzebne.

4. Nazwiska. o mój Boże! Twórca postaci miał szaloną wyobraźnię. Ja przytoczę tylko jedno - Skalkator! Zatkało kakało?;>

5. Wróćmy jednak do tych miejscowości. Ja rozumiem, że twórcy chcieli pokazać kawałek świat spragnionemu kolorów polskiemu społeczeństwu, ale żeby wymyślać tak dziwne miejsca jak Tupanaca albo Malavita - swoją drogą nie wiem czy twórcy wiedzieli jakie słowo malavita ma znaczenie w języku włoskim? Może pokusili się tutaj o pewien rodzaj gry z widzem? Jeśli tak to szacun dla nich, ale mimo tego było użyć istniejących miejsc. Było by łatwiej i poważniej.

6. Sam scenariusz i pomysł tej absurdalnej postaci - nie mówię tutaj o całej historii, bo jakby nie postać Maja, to historia niewiele różni się od Bondów z lat 60-70. Jednak Majowi do Bonda tak daleko jak mnie do Obamy (w przeciwieństwie do niego jestem biały i nikt się za bardzo nie interesuje moim zdaniem). Krótko streszczając charakterystykę postaci możemy zauważyć kilka rzucających się w oczy "drobiazgów". Maj wie wszystko. Wszystkich zna. Wszyscy znają jego jako "TEGO dziennikarza z Polski" (ciekawe jest to, że wiedzą w ogóle gdzie leży Polska, ale to już pomijam, bo większość z bohaterów serialu była nawet w Warszawie i jest zachwycona tym pięknym miastem). Maj jest dziennikarzem pisma ekonomicznego, jednak bardzo dobrze zna również kręgi różnych organizacji wchodzących z skład ONZ (skąd? nie pytajcie, nikt nie wie). Maj jest lepszy od każdego z kim się mierzy. Potrafi bez problemu obezwładnić szkolonych zabójców, o zwykłych oprychach nie wspominając (swoją drogą sceny walki powinny być prawnie zakazane w filmach z tamtego okresu). Świetnie strzela z broni krótkiej jak i długiej. Nie ma oporów przed zabijaniem. Jest po prostu postacią prawie o boskich atrybutach. No i ma swoje włosy.




Mógłbym tak jeszcze długo, bo pole do popisu w przypadku tej produkcji jest szerokie jak gacie Kalisza, jednak muszę dziś jeszcze wymienić koła i napić się kawy, więc na tym poprzestanę.

Dla zapoznania się o czym mówię poniżej wklejam fragment jednego z odcinków. Jednak ostrzegam - oglądacie na własną odpowiedzialność! xD




W tym przypadku bez oceny. Brakuje skali ;)



czwartek, 19 lutego 2015

[44] Serial: "Agentki" (2008)

Ja wiem, że czasem coś może komuś nie wyjść. Że są dni lepsze, ale i niestety również te gorsze. Czasem można nie mieć nosa do jakiegoś członka obsady. Może się również zdarzyć, że nasz scenarzysta wali 7 seriali na raz i chleje gołdę jak lampy naftę podczas Katriny, żeby mu się postacie nie pomieszały, co w konsekwencji i tak niewiele pomaga. Ale żeby to wszystko zdarzyło się w jednym serialu pomnożone przez trylion? To już jest ewenement na skalę światową! To jest jakaś tragedia. To są "Agentki" po prostu! Ale do rzeczy.

Nasze cudowne "agentki" w pełnej krasie.

W skrócie fabuła. Serial przedstawia historie nadkomisarz Joanny Muzyki (Anna Guzik - pierwszy zgrzyt w obsadzie), która w wyniku postrzału podczas jednej z akcji postanawia przejść na emeryturę (buahahaha w weku 34 lat!!!). Z racji tego, że ma bogatego tatusia (w tej roli Krzysztof Dracz - w miarę może być, choć jeśli ma czym grać, to jest zdecydowanie lepszy), nie musi się martwić o swoją przyszłość. On wynajmuje dla niej kawiarnie tuż obok domu, której Joanna zostaje szefem. Jednak już pierwszego dnia zamiast obsługiwać klientów zaczyna prowadzić życie prywatnego detektywa. Najpierw sąsiad taksówkarz (Joachim Lamża - jedyny jasny punkt obsady), wiedząc, że pracowała w policji prosi ją, żeby uratowała jego córkę, która chce się wysadzić home-made bombą z cukru i saletry. Po, co oczywiste, udanej akcji Joanna poznaje pierwszą ze swoich współpracownic w kawiarni - kelnerkę Magdę (Agnieszka Sienkiewicz - marność nad marnościami, dziewczę szarga tylko swoją grą tak piękne nazwisko). W kolejnych odcinkach do obsady dołączą jeszcze Irina Dowbor aka Tomasz Muszyński (Marcin Rogacewicz - jako chłop ujdzie, ale kobiety to on udawać nie potrafi tak jak choćby Robin Williams czy też Dustin Hoffman), uciekinier z Litwy, który ma pozwolenie na pracę w Polsce jedynie jako kobieta (cała historia z tym jest związana, ale i tak nieciekawa, więc Wam tego oszczędzę). Oraz Ewa Kwiatkowska (Joanna Jeżewska - ujdzie, choć dupy nie urywa, ale czego się spodziewać po takim scenariuszu). One wszystkie, razem z pomocą Tomka, który jest niby bratem Iriny i czasami im pomaga, kiedy potrzebny jest mężczyzna, zamiast prowadzić kawiarnię charytatywnie rozwiązują błahe sprawy jako pseudo prywatni detektywi. 

Nadkomisarz Joanna Muzyka aka darmowy prywatny detektyw Joanna Muzyka (Anna Guzik)

Może zacznę od tego, co w tym serialu mi się podobało i jest warte uwagi. Nic. Tym sposobem możemy przejść do negatywów.

To co mi się nie podobało, starczyłoby na całkiem solidną habilitację, jednak postaram się przedstawić to w skrótowej wersji. Po pierwsze bohaterowie. Beznadziejni, trzeciorzędni aktorzy obsadzeni w pierwszoplanowych rolach nie mają warsztatu, żeby utrzymać zainteresowanie widza swoimi kreacjami. Mamy tutaj w główniejszych rolach, oprócz wspomnianych pań jeszcze takich fachowców jak Krzysztof Respondek i Michał Lesień. Jedyny zgrzy to Bartłomiej Topa, który jest aktorem świetnym, jeśli oczywiście ma czym grać. Tutaj niestety jest żałosną parodią zezowatego i nieudacznego prywatnego detektywa, tak plastikowego, że nawet on nie daje rady nic z tej postaci wykrzesać. Po drugie scenariusz. Tak słabych historii, nie śmiesznych gagów i lamerskich tekstów już dawno nie widziałem i nie słyszałem. Na tym poprzestanę, bo szkoda słów. Po trzecie, robienie z ludzi debili sposobem prezentowania fabuły. Nagromadzenie głupot jest przerażające, ale najbardziej raziły w oczy takie twierdzenia, że filmik usunięty z internetu przez osobę, która go tam zamieściła znika już na zawsze. Że lekarz biorący łapówki boi się kobiety, która bezprawnie nachodzi jego biuro, przeszukuje je i wmawia mu, że jest z policji nie legitymując się uprzednio. No i to, że faceci najbardziej lecą na faceta przebranego za kobietę. To mnie bolało szczególnie, ponieważ charakteryzacja Rogacewicza była tak nieudolna, że to aż w oczy kłuło. 

Biedaczek, chyba wtedy naprawdę nie miał innego angażu albo miał pomroczność jasną

Ale spoko, są wszak ludzie, którym, że tutaj posłużę się cytatami z filmwebowych komentarzy, serial ten niezmiernie się podoba. Oto przykłady: Cinema2009: "doskonali aktodzy [doprawdy? bo Guzik wygrała Taniec z Gwiadami, a Respondek jest żałosnym kabareciarzem? - przypis mój], humor [doprawdy? to że na przykład dziewczynka tak się przestraszyła ducha, który rzuca cień faceta w prześcieradle, że aż się posiusiała, tak Cię bawi? - przypis mój] i wciągający kryminał [no to już zakrawa na absurd - przypis mój]. 10... [a tego to nawet nie skomentuję - przypis mój]", tudzież agas25:"A mi sie też ten serial podobał:) ubawiałm sie świetnie:P [można i tak, ja jednak preferuje komedie a nie tragedie, jeśli chodzi o śmiech - przypis mój]" lub sharlene:"spox ;) - ja dałam 9 i z przyjemnością oglądam [a to się w ogóle da oglądać? - przypis mój]", a każdy głos rozsądku w tej dyskusji, czyli na przykład wypowiedź rurkins1993: "chyba sie na komediach nie znasz, albo nigdy ich nie widziales przeciez to jest MEGA GOWNO (uzyl bym czegos gorszego ale moga to czytac dzieci) [brawo za odwagę cywilno-obywatelską, choć jeden, który oglądał z otwartymi oczami - przypis mój]" był kwitowany w następujący sposób Bea_przerwa_Alex:"Dla niektórych może to byc gówno, a dla innych extra Hit! [nie, nie może, nie ma do takiego twierdzenia choćby najmniejszy podstaw - przypis mój] I to nie oznacza ze ktoś się nie zna na humorze [tak, właśnie, że oznacza - przypis mój] tylko komus się podoba, a komuz nie [no to teraz to mądrze napisałaś/łeś - przypis mój]. Kwestia gustu."* Nie, Moi Drodzy, w tym miejscu muszę zgłosić stanowczy sprzeciw względem tej ostatniej zacytowanej przeze mnie wypowiedzi. To nie jest kwestia gustu, że podoba nam się takie ścierwo i potrafimy się cieszyć przy naprawdę żałosnych dowcipasach oraz twierdzić że serial, który z kryminałem ma tyle wspólnego co ja z baletem jest naprawdę klasową pozycją w tym gatunku. To jest kwestia BRAKU gustu.
 
A tutaj "gwiazda", która miała podnieść oglądalność (normalnie co jeden pomysł to lepszy xD)
Na tym poprzestanę, bo pisanie czegokolwiek więcej o tym tworze jest i tak zbyt wielkim dla niego zaszczytem. Ja go obejrzałem z przyczyn zawodowych, ale Wam stanowczo zabraniam zbliżać się do tego szamba!

Moja ocena: -14/10

*Pisownia oryginalna. 

EDIT: PRZEPRASZAM WSZYSTKIM, KTÓRZY TRAFILI NA WERSJĘ NIEPOPRAWIONĄ Z BŁĘDAMI ORTOGRAFICZNYMI I BEZSENSOWNYMI ZDANIAMI, STAŁO SIĘ TAK DLATEGO, ŻE KLIKNĄŁEM NIE TO CO TRZEBA I  POST ZOSTAŁ OPUBLIKOWANY PRZED KOREKTĄ :(

czwartek, 11 grudnia 2014

[36] Serial: "Układ warszawski' (2011)

Miałem napisać o filmach, które ostatnio obejrzałem ("Niezniszczalni 3" i "Strażnik czasu"), ale na razie ważniejszym wydaje mi się podzielenie opinią o serialu jaki wczoraj skończyłem oglądać. Mowa tutaj oczywiście, jak wiadomo z tytułu, o "Układzie warszawskim", czyli jednej z niewielu po "Kryminalnych" (a może jedynej?) prób stworzenia TVN-owskiego serialu kryminalnego. Czy próba wypadła pomyślnie? Tego dowiecie się w dalszej części tekstu. Zapraszam!

wtorek, 18 listopada 2014

[35] Serial: "Pitbull" (2005-2008)

Czas na kolejne spotkanie z "trupem w tle", czyli poszerzenie mojego cyklu o polskich serialach kryminalnych kolejnym tytułem. Tym razem będzie to "Pitbull" według pomysłu, na podstawie scenariusz i w reżyserii Patryka Vegi. Oj działo się!

Ten, już dość wiekowy twór, powstały dwa lata po "Defekcie" i "Glinie" (swoją drogą serialach tak różnych pod każdym względem, jak to tylko jest możliwe) jest dziełem 5 reżyserów (Patryk Vega, Xawery Żuławski, Kasia Adamik, Greg Zgliński i Dominik Matwiejczyk) oraz 4 scenarzystów (Patryk Vega, Marek Kreutz, Mariusz Bieliński i Piotr Subbotko), ale niezaprzeczalnie jest to serial Patryka Vegi. On występuje we wszystkich ważnych miejscach w napisach końcowych, jest też pomysłodawcą historii (prawdopodobnie serii II i III). I choć powstał również film skupiający się jedynie na wydarzeniach z pierwszego sezonu, to ja i tak uważam, że lepiej zobaczyć wersję pełniejszą, właśnie serialową. 

Pierwsza seria różni się także pod względem wizualnym, ekspresyjnym, może już nie tak bardzo klimatycznym od dwóch kolejnych. Przede wszystkim jest krótsza, bo ma tylko 5 epizodów, natomiast II już 12, a III 14. Najbardziej w oczy rzuca się zachowanie i rys charakterologiczny bohaterów. Są oni mroczniejsi, bardziej porywczy, szaleni, nieodpowiedzialni. Później wszystko zostaje wygładzone, choć klimat seriali u jego jakość pozostaje na bardzo wysokim poziomie, a ostatnie odcinki trzeciego sezonu kończą się jako takim happy endem.
Ekipa pierwszej serii w pełnej krasie. Od lewej: R. Mohr. K. Stroiński. A. Grabowski. J. Gajos. M. Dorociński

Jednak przejdźmy do fabuły. O niej tylko kilka słów, bo nie ma co zdradzać najważniejszych wątków. W pierwszej serii oficerowie wydziału zabójstw tropią groźnego ormiańskiego gangstera Saida rozwiązując przy tym inne morderstwa, jak również męcząc się z "miastem". Sprawa ta zostaje zakończona i jej wątki tylko w niewielkim stopniu będą widoczne w późniejszych odcinkach. Seria druga i trzecia są już zdecydowanie bardziej połączone. Po tym jak okazało się, że warszawski wydział zabójstw jest tak skuteczny, że aż niepotrzebny - zostaje on rozwiązany, a jego funkcjonariusze przeniesieni do wydziału terroru kryminalnego. Tam będą polować na gangsterów działających w grupach zorganizowanych, choć wątkiem przewodnim będzie poszukiwanie dowodów przeciwko Artakowi - przestępcy zza wschodniej granicy, który już raz im się wymknął. 

Na początku było naprawdę grubo! Chłopcy z "miasta" odpoczywają w skarpetach :)

Wielką zaletą tej produkcji jest bardzo dobre rozłożenie akcentów na sprawy zawodowe i prywatne. Poznajemy rodzinne problemy policjantów, często mające wpływ na ich zachowanie w pracy. Na podejmowane decyzje i impulsywne reakcje, obarczone niekiedy nieprzyjemnymi konsekwencjami. Również świetna muzyka, idealnie dopasowana do sytuacji, do występujących w niej bohaterów, do nastroju chwili działa na wyobraźnię i pozwala lepiej wczuć się w klimat. Za to wielkie gratulacje należą się Luce (pod takim pseudonimem widnieje w napisach początkowych). 

"Tu jest Polska i tu się pije"

Jednak, co by nie pisać, największą zaletą tej produkcji są postacie i odgrywający je aktorzy. Brakuje mi słów, żeby wyrazić pod jak wielkim zachwytem jestem każdej z kreacji. Tak, tym razem prawie wszyscy aktorzy i aktorki (i nie mówię tutaj jedynie o postaciach z pierwszego planu) byli rewelacyjni. Oczywiście zdarzają się wyjątki. Tymi wyjątkami są, jak zwykle zresztą, pani Małgorzata Foremniak, która utwierdziła mnie w przekonaniu, że najlepszym dla niej, i dla nas widzów, rozwiązaniem byłaby jakaś skromna pieczarkarnia pod miastem. Oraz gościu, który grał już raz parodię policjanta w "Chłopcach Chudego" i chyba na tym powinien poprzestać. Pan Michał Żurawski pasuje do tej obsady jak kwiatek do kożucha. Nie ta dramaturgia. Nie te umiejętności. Nie ta twarz. Jednak pozostali, a uwierzcie mi, przez te wszystkie odcinki przewinęło się stado genialnych aktorów, byli rewelacyjni. Zaczynając od niekwestionowanego lidera i narratora całej tej historii Sławka "Despera" Desperskiego (Marcin Dorociński), na początku trochę szalonego - jak jego ksywa - później bardziej stonowanego, choć wciąż porywczego. Przez Jacka "Gebelsa" Goca (Andrzej Grabowski), jednego z najwstrętniejszych pozytywnych bohaterów jakich kiedykolwiek widziałem, który dostał kiedyś odznaczenie za to, że nie przyjął 3 mln USD łapówki. Mirosława "Metyla" Saniewskiego (Krzysztof Stroiński), kochającego wódę zbyt mocno, co w konsekwencji zniszczyło mu życie. Zbigniewa "Benka" Chyba (Janusz Gajos), gościa chwilę przed emerytują, najlepszego strzelca w wydziale (czyżby pozostałość po Janku Kosie i "Czterech pancernych..."?;>), nie mającego nic poza pracą. Krzysztofa "Nielata" Magierę (Rafał Mohr), ćpającego syna swojego sławnego taty, który w przeciwieństwie do syna tylko na ekranie jest twardym gliną (aktor), przechodzącego chyba największą metamorfozę. Kończąc na Igorze Rosłoniu (Paweł Królikowski), nowym koledze z terroru kryminalnego, twardym facecie, którego okoliczności zmusiły do opieki nad zbuntowaną siostrzenicą, co niestety nie jest takie proste jak początkowo przypuszczał. Można by tak jeszcze długo, bo to nie wszystkie postaci jakie przewinęły się przez ten serial, jednak są to te, które były za nami najdłużej, bądź zrobiły na mnie największe wrażenie. Warto też wspomnieć Weronikę Rosati grającą Dżemmę, córkę Saida, z którą podczas działań operacyjnych znajomość nawiązuje "Despero". Nie podejrzewałem ją o to, że może być tak przekonującą aktorką.  Naprawdę dobra robota.
Zapomniałem o tej pomyłce castingowej, ale może tak miało być. Dla mnie jednak P. Pręgowski zawsze pozostanie gościem od grania śmiesznych facetów. Na twardziela się nie nadaje :/

Ciekawostką jest także szeroki zasób słów fachowych, takiego policyjno-bandyskiego slangu oraz jego nagromadzenie nie spotykane dotąd w takim nasileniu w innych serialach tego gatunku. To potęgowało odczucie zrośnięcia tych gliniarz ze światem w jakim na co dzień się poruszają. To nie zwykłe krawężniki, czy goście od wypisywanie mandatów za złe parkowanie. W każdym ich słowie czuć, że ze śmiercią, ulicą, zbrodnią są za pan brat. A określenia takie jak "lekarz ostatniego kontaktu" (patolog) i "wóz Charona" (ambulans do przewożenia zwłok) zapadły mi mocno w pamięć, choć nie były one jedynymi jakie się w "Pitbullu" pojawiły. 

Nawet taki buc jak "Gebels" znalazł swoją towarzyszkę życia. A. Grabowski i Elena Rutkowska

Ciekawostką jest również fakt, że mimo iż twórcy na końcu każdego odcinka umieszczają napis: "Wszelkie podobieństwa do prawdziwych osób i zdarzeń są przypadkowe", to jednak nie da się ukryć, że tych podobieństw jest bardzo wiele i w niektórych przypadkach są one bardzo czytelne. Jak na przykład nieudana akcja policji w Magdalence, czy też polowanie na Rurabombera, czy też bezdomnego gościa, który ubliżył prezydentowi. 

Podsumowując, serial jest R E W E L A C Y J N Y  i polecam go każdemu, kto nie uważa, że policyjny świat kończy się na "Kryminalnych" i "Nowej"!

Moja ocena: 10/10

sobota, 15 listopada 2014

[34] Serial: "Zbrodnia" (2014)

Ok, no to jadziem dalej z serialami spod znaku trupa :D Dziś przyszła pora na AXNowy hit made in Poland, czyli mini serial "Zbrodnia", który kilkanaście dni temu zakończył swoją bytność na antenie. Czy był to hit na miarę zapowiedzi, czy jedynie komercyjna ściema z mizernym efektem końcowym? Zapraszam po odpowiedzi do dalszej części recenzji!

Świetna scena początkowa jak komisarz Nowiński załatwia nieuprzejmego kierowcę buca. Dobry początek.

Tak jak już wspomniałem 3 odcinkowy serial "Zbrodnia" jest dość mocno promowaną nową produkcją emitowaną przez stację AXN. Jest także, jak podaje portal FilmPolski.pl "polską wersją serialu szwedzkiego "Morden i Sandhamn" realizowanego od roku 2010 na podstawie powieści Viveci Sten. Dotychczas powstały 3 serie tego serialu (każda seria liczy po 3 odcinki)". Jeśli chodzi o polską produkcję, to póki co nie wiadomo nic o kontynuacji, ale stacja, choć uzyskała oglądalność na poziomie 170 tyś. widzów i przegrała z TVP Seriale, jest zadowolona z wyniku. 


Za reżyserię odpowiedzialny był Greg Zgliński, który w swoim portfolio ma już sporo ciekawych i wartościowych produkcji, m.in. wyreżyserował kilka odcinków" "Paradoksu", "Pitbulla", a także chwalony "Wymyk" (który mnie się niestety nie podobał :D). Za scenariusz odpowiedzialny był natomiast Igor Brejdygant, który współpracował ze Zglińskim przy "Paradoksie" (scenariusz odc. 7), a także napisał scenariusz "Palimpsestu". Jeśli chodzi o obsadę aktorską, to również jest nieźle, ponieważ w głównych rolach pojawili się, co prawda młodzi aktorzy, jednak mający za sobą bardzo ciekawe role drugoplanowe, którzy coraz śmielej wypływają na szerokie wody: Wojciech Zieliński (świetna rola w "Odwróconych") jako komisarz Tomasz Nowiński oraz Joanna Kulig (bardzo fajnie prezentująca się w "O mnie się nie martw") w roli (prawdopodobnie aspirant lub podkomisarz) Moniki Krajewskiej. Ale także Magdalena Boczarska jako Agnieszka Lubczyńska, główny świadek oraz była znajoma z liceum Nowińskiego. Jak również aktorzy doświadczeni z ustosunkowaną pozycją na polskim rynku, m.in.: Radosław Pazura, w roli Cezarego Lubczyńskiego, despotycznego męża Agnieszki i Małgorzata Rożniatowska jako Henryka Dzikowska. 

Spotkanie po latach. Zupełnie przypadkowe, ale czy bez konsekwencji?

Co do fabuły to jest ona dość zawiła i nie za bardzo jasna, ale pod koniec wyłaniają się odpowiedzi, które rozwiewają wszelkie wcześniejsze niedopowiedzenia i niejasności. Motywem przewodnim jest poszukiwanie zabójcy mężczyzny, na którego podczas porannej kąpieli na helskiej plaży trafia Agnieszka. I tak trudna sprawa komplikuje się w momencie, kiedy następnego dnia śledczy odnajdują ciało siostry zamordowanego mężczyzny. 

Fajne ujęcie, ale zupełnie nie adekwatne do tego co zobaczymy w serialu

Twórcy tego serialu naprawdę starali się jak mogli, żeby stworzyć odpowiedni klimat i postacie z pogłębioną psychiką. Wydaje mi się, że udało się to jedynie połowicznie, jako dobrą pozycję wyjściową do kolejnych epizodów, jednak jakby serial miał się tak skończyć, bez żadnej kontynuacji, to był to daremny trud, który wprowadzał jedynie niepotrzebne dłużyzny i wątki bez rozwiązania. Bohaterowie także byli dość słabo stworzeni, bo niby coś tam gdzieś tam mieli za uszami, niby coś tam już się zaczynało dziać, a jak przyszło co do czego, to serial się kończył. 


Muzyki zupełnie nie pamiętam, więc pewnie genialna nie była. Jedyne co warte jest zapisania na plus to piękne zdjęcia polskiego zimnego morza tuż przed sezonem. Jednak to chyba odrobinę za mało. 


Denerwujące było także kolejne absurdalne przedstawienie choroby, z którą męczę się już 8 lat i nigdy nie miałem podobnych odczuć co bohaterka tego serialu, ani także nie spotkałem się z takim zachowaniem w literaturze fachowej lub też rozmowach z lekarzami. Ale przecież większość narodu nie ma o tym pojęcia, więc można mu wciskać kit, który on i tak łyknie jak pelikan. Trochę to jednak przykre, a z przykrością muszę stwierdzić, że nie jest odosobniony przypadek. Podobne absurdy, choć na troszkę mniejszą skalę, można było zobaczyć w filmie "Opiekun" z Tilem Shweigerem z 2012 roku, o którym zresztą już pisałem jakiś czas temu.


Podsumowując, serial ten okazał się, może nie całkowitą, ale jednak stratą czasu. Został również niepotrzebnie podzielony na 3 epizody, gdyż łączny czas jego trwania wyniósł 2h i 9 minut, więc spokojnie można było z tego bez problemu zrobić zwyczajny film pełnometrażowy (to nie "Sherlock" albo "Columbo", gdzie jeden odcinek trwa około 1.5h). Być może kontynuacja rozwinie trochę urwane wątki i całości nada pełniejszy, bardziej spójny wymiar, ale póki co jest dość słabo.

Moja ocena: 4/10

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...