Pokazywanie postów oznaczonych etykietą książka 2005. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą książka 2005. Pokaż wszystkie posty

sobota, 29 sierpnia 2015

[148-150] Książki: "Norweski dziennik T. 1-3" - Andrzej Pilipiuk (2005, 2006, 2008)

Po raz kolejny wpadłem w znany sobie ciąg czytania powieści tego samego autora. Po zbiorze opowiadań pt.: Reputacja i najnowszej odsłowny cyklu o kuzynkach Kruszewskich pt.: Zaginiona przyszła kolej na kolejny cykl autorstwa Andrzeja Pilipiuka noszący wspólny tytuł Norweski dziennik (t. 1: Ucieczka, t. 2: Obce ścieżki, t. 3: Północne wiatry). Zapraszam zatem na recenzję.

Jeśli spojrzymy na fabułę, to książka (będę traktował wszystkie trzy części jako jedną całość, ponieważ akcja ciągnie się w nich dzień po dniu - jak to w dzienniku) jest przedziwna i to pod wieloma względami.  Z jednej strony cała tajemnica jest tak nieprawdopodobna i szalona, że aż ciężko sobie to wszystko poukładać w głowie, kiedy autor pod koniec ostatniego tomu rozwiązuje worek z nowinami i postanawia wyjaśnić na kilku stronach intrygę, którą skrzętnie układał przez setki wcześniejszych stron. Jest to swoją drogą pierwsza z wielu wad tej książki - fakt że autor postanawia dopiero pod sam koniec pokazać wszystkie karty zamiast stopniowo zdradzać nam pewne fakty, które pozwoliłyby nam samodzielnie dojść do prawdy (ja wiem, że to nie kryminał, ale takie rozwiązanie było by w tym przypadku o niebo lepsze). Nie mogę za wiele napisać o tym z czym się w tej książce zetkniecie, żeby nie zepsuć całej misternej intrygi, jednak napiszę tyle, że mamy tutaj do czynienia z 15 letnim chłopakiem pochodzącym z Polski (a przynajmniej tam mieszkającym, kiedy go poznajemy), któremu tajemnicza organizacja pomaga wyrwać się z komunistycznej Polski do małego miasteczka w Norwegii, gdzie ma spędzić następnych kilka tygodni. Chłopak nie ma rodziców i posiada bardzo niewielu przyjaciół. Nie ma także wspomnień, a przynajmniej wcześniejszych niż te sprzed 4 lat ,kiedy to cudem uszedł z życiem z wypadku samochodowego (no nie do końca, ale taka jest początkowa wersja), w którym zginęli jego rodzice. Aby rozwiać mroki jego samotności na obcej ziemi po kilku dniach przyjeżdża pierwszy z dwóch jego "kumpli", którzy go w tym czasie odwiedzą. Maciek jest - co ciekawe - potomkiem Jakuba Wędrowycza, czyli jednej z najbardziej znanych postaci autorstwa Pilipiuka (sam Jakub także pojawi się na ostatnich kartach powieści we własnej osobie), ale o tym później. No i tu zaczynają się kolejne schody. Maciek ma pomóc Tomkowi (bo tak nazywa się nasz główny bohater) w odzyskaniu pamięci, jednak ma to robić subtelnie i niezbyt nachalnie, nie może mu też zdradzać zbyt wiele z jego przeszłości, wspomnienia mają się pojawić same w kontakcie z kimś kogo znał przed wypadkiem. Jednak to czym się zajmują chłopcy podczas wakacji w Bodo w Norwegii i to jak wyglądają poszczególne dni ich egzystencji, to jedna wielka absurdalna nuda! Chłopiec bowiem opisuje jak cały dzień wyrywał na przykład deski z podłogi, zjadł obiad z puszki i szedł spać. Zamawiał kolejne deski, znów coś jadł i znów spał. I tak w dookoła Wojtek w różnych konfiguracjach. Co prawda pojawiają się jeszcze inne osoby (jak Ingrid - potencjalna dziewczyna Tomka i Sigrid - jej przyjaciółka, która w trzecim tomie zmieni imię na Karen [???], Sven - brat Ingrid, różnego rodzaju arystokracja rosyjska włącznie z księżniczkami Tamarą i Tatianą oraz wieloma innymi przedziwnymi naukowcami i szpiegami) czy też zajęcia (jakieś drobne mordobicia, wycieczki nad może, dyskoteki - cały raz, po której i tak najważniejsze było mordobicie, bale urodzinowe u księżniczek, strzelaniny, etc.) to i tak najważniejsza i przeważająca w tym cyklu jest szara i smutna codzienność przeplatana przedziwnymi niesamowitościami związanymi bezpośrednio z głównym bohaterem. Za wiele zdradzić nie mogę, ale telepatia, umiejętność odnalezienia się w każdej sytuacji oraz różne "potrzeby" (Tomek uwielbia jeść trawę a jego pot zapachem przypomina ten koński) są tymi z najbardziej rzucających się w oczy. Po wyjeździe Maćka, który musi wrócić do komunistycznej ojczyzny, Tomka odwiedza Paweł - starszy od niego o około 3 lat drugi przyjaciel z Polski. Ten ma trochę inne zadania i inne umiejętności od Maćka (a może jest po prostu lepiej wyszkolony). Jednak pojawienie się Pawła zmienia akcję w trochę mniej nudną i jest katalizatorem poważniejszych wydarzeń, które w konsekwencji doprowadzą do całkowitego wyjaśnienia sprawy Tomasza Paczenki. Tyle mogę napisać dla tych, którzy będą chcieli to przeczytać, reszta zainteresowanych historią a nie koniecznie książkami, rozwiązanie znajdzie na wikipedii.

Podsumowując cały cykl, to muszę stwierdzić, że była to najbardziej monotonna i nudna książka jaką czytałem w ciągu ostatnich liku lat. Jej tajemnica była przedziwna i bardzo bardzo... dziwna, i  choć autor poradził sobie w miarę dobrze z jej uwiarygodnieniem, to jednak nie podobało mi się to w jaki sposób i kiedy to uczynił. Na plus można dodać kilka smaczków takich jak krótkie wzmianki o bohaterach znanych z innych jego tekstów (wspomniany Wędrowycz) czy też napomknięcie o czymś co pojawia się jako inna zamknięta całość (operacja opisana kryptonimem "Dzień wskrzeszenia"), które w trakcie lektury na pewno wyłapią fani jego twórczości. 

Jest jednak wyjaśnienie, które poniekąd rozgrzesza autora - choć nie zmienia mojej końcowej oceny tego fragmentu jego twórczości. Pilipiuk pisze w ostatnim tomie krótkie "podsumowanie", w którym wyjaśnia okoliczności powstania pierwszych tomów tego cyklu. Zaczął w 6 klasie szkoły podstawowej jako terapię spowodowaną niedopasowaniem do otaczającej go rzeczywistości. Ucieczka w krainę wyobraźni była dla niego jedynym ratunkiem przed pogrążeniem się w poważnej depresji. Jeśli zna się te informacje trochę inaczej patrzy się na odrobinę infantylny język i niektóre zachowania bohaterów (i nie chodzi mi tu o kreowanie postaci na dziecinne lecz o bardzo dokładnym odwzorowaniu myślenia i postrzegania rzeczywistości przez nad wyraz rozwiniętego emocjonalnie i intelektualnie nastolatka). Prawdopodobnie pierwsze dwa tomy były prowadzone jako terapia a trzeci został dopisany później jako zamknięcie i podsumowanie - nie wiem to są jedynie moje domysły - ale czuć w nim jakąś zmianę, czy to dynamiki akcji, czy też jakby większego obycia w pisaniu jako takim (no i tę przedziwną zmianę imienia jednej z bohaterek!). Jednak mimo całego mojego niezadowolenia z tego w jaki sposób cała ta historia została rozwiązana, muszę przyznać, że czytało mi tę to nad wyraz dobrze i w miarę szybko i płynnie. I, paradoksalnie, cieszę się, że sięgnąłem po te książki, Nie wiem jak to wyjaśnić...

Moja ocena:
Tom 1: Ucieczka - 4/10
Tom 2: Obce ścieżki - 4/10
Tom 3: Północne wiatry - 5/10 

poniedziałek, 29 września 2014

[99-104] Książki: "Witajcie w Rosji" (2014); "Metro 2033" (2005) - Dmitrij Głuchowski (obie); "Phil Jackson. 11 pierścieni" (2014) - Phil Jackson; "Łowca szpiegów" - Peter Wright (1991); "Siła perswazji" - Lee Child (2003/2007); "Erik Jan Hanussen. Jasnowidz Hitlera" - Przemysław Słowiński, Danuta Uhl-Herkoperec (2014)

Uzbierało się troszkę przeczytanych książeczek, a że obiecałem w poprzednim poście o głupich reklamach coś skrobnąć, tak też dotrzymuję słowa i dziś przedstawiam mini recenzje moich ostatnich lektur. Jest to swoisty misz-masz z różnych dziedzin i gatunków, więc myślę, że każdy znajdzie dla siebie coś ciekawego.

Ale zanim zacznę, to jeszcze na poprawę humoru taki suchar:

Niedaleka przyszłość. Spikerka telewizyjna z niekłamanym ubolewaniem i smutkiem malującym się na jej twarzy obwieszcza:
- Szanowni Państwo, na chwilę przerywamy blok reklamowy, aby wyemitować fragment filmu.

"Witajcie w Rosji" - Dmitrij Głuchowski (2014) 
Najnowszy zbiór opowiadań sławnego już chyba na całym świecie rosyjskiego fantasty, twórcy Uniwersum Metro (o którym za chwilę) przedstawiający nam w bardzo karykaturalny i przerysowany (czy na pewno?) sposób Rosję z niedalekiej przyszłości. Gluchowski pisze tam o biznesie (handel organami), nauce (gdzieś na Syberii ekspedycja naukowa odkryła przedsionek piekła), o modzie (przeszczepy silikonowych implantów mózgu), jak również o telewizyjnej degrengoladzie, służbach mundurowych, polityce i środku służącym do prania mózgu skrzętnie ukrytym w butelkach najtańszej wódki. Opowiadania w większości przypadków są ciekawe, niektóre łączą nawet te same postaci, a lekki styl autora sprzyja miłemu obcowaniu z tą lekturą. Tym co czasem może razić jest niekiedy zbyt wybujała fantazja Głuchowskiego i, w bardzo nielicznych przypadkach, trudność zrozumienia sensu przedstawianych wydarzeń. Na korzyść wypada jednak zaliczyć autorowi duży dystans do opisywanych fikcyjnych sytuacji, a także poczucie humoru. 

Moja ocena: 6/10

"Metro 2033" - Dmitrij Głuchowski (2005)
Tak naprawdę, mimo, że nie jest to pierwsza książka w dorobku rosyjskiego korespondenta wojennego, dziennikarza oraz pisarza - Dmitrija Głuchowskiego, to jednak ona stała się wyznacznikiem i przyczynkiem do jego światowej popularności. "Metro 2033" to mroczny, post apokaliptyczny thriller S-F, którego akcja dzieje się w ciasnych i przytłaczających tunelach moskiewskiego metra. Artem, młody chłopak ze stacji WOGNu, jednej z najdalej na północ wysuniętych stacji metra zostaje wyznaczony do arcytrudnego i arcyważnego zadania jakim jest przedarcie się do Polis - mitycznego miasta-stacji - stolicy metra i powiadomienia tamtejszych władz o czyhającym na mieszkańców WOGNu, ale także na wszystkich innych ocalałych ludzi, śmiertelnym niebezpieczeństwie. Mamy tutaj do czynienia z naprawdę dobrze przemyślaną i rozległą strukturą pozostałej po atomowej wojnie przy życiu resztki ludzkości (nie wiadomo czy w innych rosyjskich miastach, czy też innych krajach przeżył ktoś jeszcze). Ludzkości z ich pragnieniami, fobiami, paranojami, wierzeniami, antypatiami i wszystkim tym co znamy z autopsji, tylko przeniesioną pod ziemie i całkowicie wyzutej z człowieczeństwa. Pod ziemię, gdzie walutą są naboje, przeciętny człowiek nigdy nie widział blasku nieba, gdzie w każdym tunelu czyha zagrożenie życia, a idolami dla młodych chłopców są Stalkerzy, ci którzy nie boją się wyjść na powierzchnię w poszukiwaniu najpotrzebniejszych rzeczy. Podsumowując, pomysł jak i wykonanie są bardzo dobre. A pisze to osoba, która nie lubi literatury post apokaliptycznej, i na filmie "Droga" (na podstawie bestsellerowej powieści McCarthy'ego nagrodzonej nagrodą Pulitzera) mało się nie porzygał z nudów. Później, w sensie pod koniec, autor zaczął się troszkę wikłać i jego wywód popędził trochę w przemyślenia filozoficzno-moralne nasuwające skojarzenia z "Grą Endera" (chodzi o doszczętną eksterminację odrębnego gatunku przez zrozumieniem jego intencji), ale nie jest to na pewno zarzut, który dyskwalifikowałby tę pozycję. Moim zdaniem to naprawdę solidne S-F. 

Moja ocena: 7/10

P.S. Tuż po "Metrze 2033" zacząłem czytać kontynuację tej historii, czyli "Metro 2034" jednak brak tego samego bohatera i troszkę niezrozumiała fabuła sprawiły że w około 1/3 tomu dałem sobie na spokój. Może kiedyś jeszcze do niej wrócę, jednak klimat tej książki jest tak duszący i mroczny, że potrzebowałem czegoś lżejszego. 

"Phil Jackson. 11 pierścieni" - Phil Jackson (2014)
A teraz coś z zupełnie innej beczki (ułożenie notek jest tożsame z moimi wyborami czytelniczymi, stąd też proza miesza się z literaturą faktu), a mianowicie coś dla wielbicieli koszykówki i różnego rodzaju smaczków i ciekawostek z parkietów NBA. I to w nie byle jakim wykonaniu, bo samego Phila Jacksona, najbardziej utytułowanego trenera (właśnie 11 tytułowych pierścieni) i zawodnika (2 pierścienie zdobyte z Knicks, co oczywiście nie jest rekordem, gdyż ten należy do Billa Russela, który ma ich 11) co łącznie sprawia, że Jackson jest najlepszy w lidze. A o czym jest ta książka, skoro nosi taki tytuł? Ano właśnie o walce o mistrzostwo. Najpierw w roli zawodnika w latach 1970 i 1973, no i tych późniejszych, czyli o dwóch dynastiach z Chicago Bulls w latach 1991-1993 i 1996-1998 nie tak znów odległych sukcesach z L.A. Lakers z lat 2000-2002 i 2009-2010. O walce na różnych frontach i przy użyci różnych metod, gdyż musicie wiedzieć, że Phil jest bardzo uduchowionym człowiekiem, który nie bał się wprowadzać do treningu takich tricków, jak choćby medytacje zen czy też indiańskich rytuałów. Pisze także o przyjaźni z zawodnikami, o ciężkiej przeprawie z indywidualnościami takimi jak Michael Jordan, Kobe Bryan, Denis Rodman czy Shaquille O'Neal. Możemy się dowiedzieć jakich zawodników cenił najbardziej i za co, a także wielu spraw z życia prywatnego, łącznie z problemami zdrowotnymi, rozwodami, wychowaniem dzieci etc. Jest to naprawdę solidna pozycja dla każdego fana NBA (szczególnie tych, którzy darzą nostalgiczną sympatią odległe już sukcesy Bulls, jak również te nie tak znów dawne Lakers). Napisana w przystępny sposób z dużą ilością, często pomocnych, przypisów i kilkoma całkiem interesującymi zdjęciami.

Moja ocena 7/10

"Łowca szpiegów" - Peter Wright (1991)
Teraz pozostaniemy przy literaturze faktu, można nawet rzec literaturze biograficznej, jednak zdecydowanie zmienimy obszar zainteresowań, gdyż Peter Wright to ni mniej ni więcej tylko emerytowany agent brytyjskiej MI5, czyli służby kontrwywiadowczej (później także MI6). Jego historia, choć data wydania jest w miarę bliska, przedstawia dość odległe czasy, a mianowicie lata po II wojnie światowej, kiedy to jeszcze, jako młody inżynier pracował w zakładach Marconi Corporation. Współpraca Wrighta z wywiadem rozpoczęła się w roku 1953, gdy był zewnętrznym doradcą MI5 i pomagał Centralnej Agencji Wywiadowczej w rozpracowaniu wysoce zaawansowanej (jak na tamte czasy) pluskwy zamontowanej w amerykańskiej ambasadzie w Moskwie. W roku 1955 pracował już jako oficer zajmujący się obsługą techniczną MI5. W 1958 awansował na głównego doradcę naukowego i technicznego Wydziału D. W swojej karierze piastował jeszcze wiele innych, często bardzo wysokich stanowisk w szeregach MI5 i MI6 (świadczyć o tym mogą spotkania m.in. z Hooverem, ówczesnym szefem FBI) jednak o tym możecie sobie przeczytać na wikipedii. Ja natomiast chciałbym się podzielić kilkoma przemyśleniami na temat samej książki, która jest bardzo ciekawym zapisem interesującego życia. Najbardziej fascynujące było w niej ukazanie jak wyglądała walka wywiadowcza ponad pół wieku temu. Jak wyglądały metody inwigilacji, na co pozwalał rozwój techniczny, jakie były sposoby wykrywania i "odwracania" szpiegów. Wszystko to, a także wiele więcej, znajdziecie właśnie w "Łowcy szpiegów", książce napisanej z dużym rozmachem i prezentującej masę interesujących faktów. Oczywiście już na wstępie autor zaznacza, że nie może w niej podać wszystkich szczegółów z racji troski o bezpieczeństwo kraju, a także to co pisze jest wyłowione z archiwów jego pamięci, ponieważ nie miał możliwości ponownego wglądu do wcześniej czytanych i posiadanych dokumentów, z którymi rozstał się w 1976, kiedy to przeszedł na emeryturę, to jednak to co nam prezentuje powinno zadowolić każdego pasjonata historii wywiadów, a także opowieści szpiegowskich. 

Moja ocena: 7/10

"Siła perswazji" - Lee Child (2003; wydanie polskie 2007)
Dla odpoczynku od literatury faktu i wszelkich innych biografii (nie zapominajcie, że w między czasie przeczytałem jeszcze "Grabież Europy" -> recenzja TUTAJ) postanowiłem wrócić, do słynnego, znanego z już wcześniej recenzowanych tu książek o jego przygodach, najinteligentniejszego zwyrola jaki stąpał po amerykańskich aglomeracjach i zadupiach, czyli Jacka Reachera. Tym razem Jack również nie zawiódł i jak zwykle zabijał z iście matematyczną precyzją i wyrachowaną logiką bez krztyny litości. Posuwał piękne niewiasty. Rozwiązywał zagadki z niemal holmesowskim rozmachem, a na koniec zniknął jak samotny komboj oddalający się w stronę zachodzącego słońca. Nic dodać nic ująć. Typowy Child i typowy Reacher. Bez zachwytów, ale i bez rozczarowań. Pojawił się wróg z przeszłości, który miał nie żyć. A że zalazł Jackowi za skórę, ten nie przepuścił okazji ponownego dobrania mu się do dupy. Ot i wszystko jeśli chodzi o fabułę. Ale w sumie czego chcieć więcej? ;>

Moja ocena: solidne 6/10

"Erik Jan Hanussen. Jasnowidz Hitlera" - Przemysław Słowiński, Danuta Uhl-Herkoperec (2014)
Po krótkim odpoczynku przy Reacherze, znów postanowiłem sięgnąć po coś co działo się naprawdę. Tym razem przyszła pora na kupioną już dość dawno temu i odłożoną na wirtualną półkę, biografię Erika Jana Hanussena, który jak sugeruje nam tytuł, był jasnowidzem Hitlera. No właśnie. W tym miejscu sromotne baty należą się autorom za bezczelne wprowadzanie w błąd czytelników właśnie tym niedorzecznym tytułem. Gdyż książka ta ma bardzo niewiele wspólnego z Hitlerem (wątek ten na poważnie rozwinięty zostaje gdzieś około 80% książki). Nie mówiąc już o tym, że Hanussen osobiście nie widział szalonego kaprala nigdy. Opowiada nam natomiast historię życia austriackiego Żyd, megalomana, iluzjonisty oszusta, hipnotyzera jasnowidza i blagiera, który właściwie nazywał się Hermann Steinschneider i miał przykrą śmierć. Cała reszta jest bardzo dziwna, gdyż przez czas kiedy czytałem wciąż czekałem na jakiś wątek związany z paranoją Hitlera na punkcie okultyzmu, tajemnych wierzeń i tego typu szarlatanerii do której jasnowidz wpisywałby się idealnie. Nie doczekałem się jednak, bo jak już napomknąłem wcześniej Hanussen z jasnowidzeniem miał tyle wspólnego co świnia z baletem. Erik był głównie oszustem, który posiadał pewne zdolności hipnotyczne i prawdopodobnie dzięki niezwykłemu fartowi kilkukrotnie udało mu się przepowiedzieć prawdę. A że był to okres przemian w Niemczech, to przepowiednie te tyczyły się osoby Hitlera i stąd pewnie ten zwodniczy tytuł. Jednak nic poza tym. Dostajemy historyjkę zapatrzonego w siebie żydowskiego krętacza, który ponad wszystko ukochał...samego siebie i po trupach (w przenośni, bo z tego co pamiętam nikogo nie zabił, no może za wyjątkiem samego siebie, kiedy to próbował zdobyć papiery potwierdzające, że nie jest Żydem, co się nie udało) dążył do zdobycia jak największej sławy. W tej książce najdziwniejszą rzeczą jest fakt, że najciekawsze fragmenty nie tyczą się opisywanej osoby, a wszystkiego do około, gdyż autorzy często pozwalają sobie na dość obszerne dygresje. Pojawia się tam dużo smaczków w tamtego okresu a także ciekawostek takich jak to, że pierwszą kawiarnię w Wiedniu otworzył Polak ;) Podsumowując jednak książka nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia. Zmylony tytułem liczyłem na coś zupełnie innego i nie usatysfakcjonowało mnie to co otrzymałem. Nie mówię, że ta książka jest całkowicie zła. nie. Dużo ciekawych faktów z historii Niemiec lat (około) 1910-1933 na pewno rekompensuje zupełnie bezwartościową sylwetkę opisywanej postaci (choć jednak co najciekawsze o Hanussenie dużo się pisze a także kręci; w produkcji z roku 1955 w rolę Hanussena wciela się O.W. Fischer, w tej z 1988 - najsłynniejszej - jasnowidzem jest Klaus Maria Brandauer, a w filmie już nie całkiem o nim, a co można wyczytać w omawianej książce jednym z jego najzagorzalszych wrogów scenicznych Ziszem Breitbarcie z 2001 Hanussenem jest Tim Roth) jednak za te nieporozumienie muszę ją ocenić w następujący sposób:

Moja ocena: 4.5/10

niedziela, 22 czerwca 2014

[73-75] Książki: "Umrzeć próbując / Die Trying"; "Jednym strzałem / One Shot"; "Wróg bez twarzy / Tripwire" - Lee Child (1998, 2005, 1999)

Ok, mam już za sobą kolejne kilka części przygód Jacka Reachera i muszę przyznać, że po pierwszym nie najlepszym wrażeniu jakie na mnie zrobił, to drugie jest zdecydowanie lepsze. Reacher staje się bardziej wyrazisty, mniej sprzeczny i denerwująco arogancji. Oczywiście, nie świadczy to o tym, że przestał być w swoim mniemaniu najlepszy na świecie we wszystkim, ale zaczyna to robić w mniej denerwujący sposób. Sceny z kobietami wciąż są na bardzo słabym poziomie, ale już nie tak żałosne jak poprzednio. Na szczęście zagadki jakie rozwiązuje nasz były żandarm są wciąż na dobrym poziomie, choć niekiedy baaaaardzo mocno wybujałe :D

Zacznijmy może od pierwszej książki z tych trzech jakie przeczytałem, czyli "Die Trying" o tym jak setce ludzi nie podobało się życie w USA na warunkach dyktowanych przez USA i... postanowili stworzyć sobie nowe państwo w państwie :D Pomysł ciekawy, cała intryga też, ale jakieś to bardzo mało prawdopodobne. Tutaj, po raz kolejny pojawia się Childowska tendencja do popychania bohaterów do przedziwnych zachowań, jak na przykład seks w środku lasu tuż pod okiem wroga chwilę po zakopaniu zwłok kolegi... W sumie nie mam pojęcia jak się ludzie zachowują w takich okolicznościach i mam nadzieję się tego nie dowiadywać, ale wydaje mi się to co najmniej dziwne. Ale mniejsza z tym. Reacher kilka razy postarzelał ze snajperki, całkiem fajnie to było opowiedziane, więc mu wybaczę. Złożę to po prostu na karb początków pisarskiej kariery (zauważyłem, że im dalej tym lepiej z tą jego szaloną fantazją, choć wkurza mnie trochę, że wszystkie te jego zbrodnie muszą się kończyć jakąś przemocą seksualną...ale może chory na coś jest i dlatego tak piszę :D).
Nie było najgorzej, ale mogło być troszkę lepiej. Dla mnie to ->

Ocena gatunkowa - 6/10

Drugim wyborem był "One Shot". Postanowiłem nie zachowywać już chronologii i sprawdzić czy dalej będzie odrobinę lepiej z fabułą, jak i z samym bohaterem, a poza tym chciałem wreszcie przeczytać to, na podstawie czego powstał film, który nawet, mimo głównego bohatera o 30 cm niższego od pierwowzoru, mi się podobał. No i stwierdzam, że książka też była spoko. Wiadomo, że była bardziej rozbudowana niż film. Miała więcej bohaterów (chyba, bo już nie pamiętam dokładnie) i odrobinę więcej wątków, ale było naprawdę dobrze. Podobała mi się sprawa jaką Reacher prowadził. Podobały mi się snajperskie akcenty. I podobało mi się jej rozwiązanie. Wydaje mi się, że Child zaczął się wyrabiać. Im dalej tym jego bohater jest bardziej stabilny emocjonalnie. Nie zaprzecza sam sobie tak wiele razy jak wcześniej. No i nie było tych żałosnych opisów scen miłosnych. Autor wreszcie pozwolił zadziałać wyobraźni czytelnika. 

Ocena gatunkowa - 7/10

Kolejną częścią była 4 część przygód Reachera, czyli jak łatwo zauważyć, wróciłem do chronologii. "Tripwire" okazał się naprawdę ciekawym thrillerem z fajnie poprowadzoną fabułą i dobrą zagadką do rozwiązania. I mimo tego, że pod koniec zacząłem się domyślać co jest grane, to miło było dowiedzieć się, że miałem rację. W tej części mamy także delikatny flashback nie tylko związany z głównym wątkiem, ale też jeśli chodzi o życie prywatne Reachera. Spotyka on bowiem, po 15 latach, swoją dawną miłość z czasów początków służby - Jodie, córkę swojego byłego dowódcy. W tej części wątki seksualistyczne znów pojawiają się dość często, choć nie są już tak męczące jak wcześniej. Autor delikatnie buduje napięcie między dwójką bohaterów, co mu nawet wychodzi. Cała sprawa jest ciekawa i bardzo udanie łączy przeszłość z teraźniejszością. Reacher znów zupełnie przypadkiem wplątuje się w jej rozwiązanie, ale daje radę zrobić to w dobrym stylu. 

Po raz kolejny -> ocena gatunkowa - 7/10

To by było na tyle jeśli chodzi o ten wpis. Jednak przeczytałem już 5 część przygód Reachera i jestem w trakcie czytania 6, więc może za kilka dni pojawi się kolejne krótkie podsumowanie.

czwartek, 13 lutego 2014

[59] Książka: "Dobre miejsce do umierania" - Wojciech Jagielski (2005)

Wojciech Jagielski to jeden z moich ulubionych reportażystów. A na pewno najbardziej ceniony przeze mnie korespondent wojenny. I mimo, iż "Modlitwa o deszcz" ciąż jest moją ulubioną jego książką - może dlatego, że pierwszą, a może dlatego że najlepszą, nie wiem - to jednak "Dobre miejsce do umierania" także trzyma poziom i zachowuje styl, za który Jagielski jest tak ceniony. 

Tym razem Jagielski zabiera nas na Kaukaz i Zakaukazie, do czasów w których na ruinach Związku Radzieckiego o swoich nacjonalistycznych zapędach przypominają sobie byłe republiki. Czeczeni, Gruzini, Azerowie, Ormianie i wiele, wiele innych narodów postanawia ponownie chwycić za broń i odpłacić sąsiadom za zadawnione krzywdy. W trakcie swoich wędrówek po niejasno zarysowanych liniach frontów, a także zniszczonych i zrujnowanych miastach Jagielski przedstawia nam historię tych terenów oraz mentalność ich mieszkańców. Do swojej opowieści wplata biografie wielkich przywódców, takich jak choćby Zwiada Gamsachurdii czy też Edwarda Szewardnadze, jak również rozmowy ze zwykłymi mieszkańcami tych wciąż rozdzieranych konfliktami ziem. 

Wojciech Jagielski, fot. Elżbieta Lempp

Co tu więcej napisać? Mogę tylko dodać, że książka, zważywszy na opisywany temat jest dość trudna w odbiorze, bo historia tych krajów była mi zupełnie obca. Jednak czytało się ją dobrze, ponieważ Jagielski świetnie pisze, lekko i jasno, bez niepotrzebnej gmatwaniny. Ot, kolejny solidny reportaż na wysokim poziomie, który jest lekturą "must read" dla osób interesujących się tamtymi rejonami świata bądź czasem przemian na terenach republik byłego Związku Radzieckiego. No i oczywiście dla wszystkich fanów autora. Ja daję mocne 7/10 i polecam.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...